EP.48 ออกเดินทาง
ห้าชั่วโมงผ่านไป
รถของพวกเขายังคงวิ่งบนถนนไม่หยุดพัก บรรยากาศในรถตอนนี้เงียบสงัด ต่างคนต่างงีบหลับตลอดทาง
เดย์ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นขยี้เบา ๆ แสงแดดที่ลอดผ่านกระจกรถสะท้อนเข้าดวงตาจนต้องหรี่ตาทันทีที่เปลือกตาขยับ เมื่อสายตารับแสงได้ปกติแล้วเธอก็หันไปมองเพื่อนร่วมทีม ซึ่งทุกคนก็ยังนอนหลับสนิทกันทุกคน
“ถึงไหนแล้วนะ” เธอมองทอดสายตาออกไปนอกกระจกรถพบว่าจากที่ตอนรถออกเดินทางเป็นตึกตราบ้านช่อง ณ.ตอนนี้กลับเป็นทิวทัศน์ป่าเขาลำเนาไพร ธรรมชาติทั้งสองข้างทาง จู่ ๆ ความรู้สึกที่เหมือนได้ทิ้งกลิ่นอายคนเมืองตึกระฟ้า ก็รู้สึกผ่อนคลายตัวเบาราวกับยกภูเขาออกจากอก ‘ถ้าได้มากับพี่วินก็คงจะรู้สึกดีขึ้นไปอีกแน่ ๆ’
รถยังคงวิ่งไปตามทาง ไม่นานนักก็มองเห็นรีสอร์ตขนาดใหญ่ตราหง่านอยู่ตรงหน้า จนรถจอบเทียบลานจอดรถของรีสอร์ต
“ถึงแล้วครับ” คนขับรถหันมาบอก ซึ่งตอนนี้มีเพียงเธอที่ตื่นขึ้นมาก่อน
“พี่ ๆ ค
