บทที่ 50
ผ่านไปสิบห้านาที ร่างอรชรพร้อมกระเป๋าใบเก่าๆ ก็มาปรากฏตรงหน้า ริคคาโดหรี่ตามองภรรยาสาวด้วยรอยยิ้มน้อยๆ อรลออยังสวยงามน่ามองเหมือนเดิม และเขาก็มั่นใจว่าเจ้าหล่อนจะยังคงความหอมหวานไว้เหมือนเดิมแน่นอน
“ไปกันได้แล้ว...”
“อรต้องไปจ่ายค่าเช่าห้องก่อน...”
ไหล่กว้างที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตไหวน้อยๆ “ฉันจัดการเรียบร้อยแล้วล่ะ ลูกกุญแจก็เสียบไว้ที่หน้าประตูนั่นแหละ ห้องเก่าแบบนี้ฉันไม่คิดว่าคนยังจะอยู่ได้อีก...”
อรลออรู้ดีว่าริคคาโดไม่ได้อวดร่ำอวดรวย แต่เขาเกิดมาบนกองเงินกองทอง สถานที่เก่าเก็บ สกปรกแบบนี้เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน สังคมของเขาหรูหรา ช่างตรงข้ามกับวิถีชีวิตของหล่อนยิ่งนัก ที่ติดดินแล้งแค้น
นี่หล่อนยังแปลกใจอยู่เลยว่า เขาสามารถเข้ามานั่งรอหล่อนอยู่ในห้องเช่าที่ทั้งเล็กทั้งแคบของหล่อนได้อย่างไรกัน
“เท่าไหร่คะ...”
หญิงสาวก้มลงทำท่าจะหยิบเงินให้ แต่ก็ถูกเสียงกระด้างหยุดไว้
