เสียงลากโซ่ดังขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่ ตามมาด้วยเสียงอาเจียนดังลั่นห้องน้ำเพราะเธอไม่สามารถปิดประตูได้ จึงทำให้คนตัวโตที่ยังมีแอลกอฮอล์ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือดลุกขึ้นมานั่งอย่างงัวเงีย
“พริมา เป็นอะไร”
ถึงจะเมามาก แต่ก็ยังมีแก่ใจลากสังขารที่ยืนโอนเอนแทบทรงตัวไม่อยู่มาดูเธอที่หน้าประตูห้องน้ำ
เมื่ออาเจียนจนหมดไส้หมดพุงทั้งๆ ที่ไม่มีอะไรจะออกนอกจากน้ำย่อยและลมแล้ว เธอก็ล้างหน้าแปรงฟันเพื่อความสดชื่น
“เป็นยังไง ไม่กินข้าวทั้งวัน เป็นลมใช่ไหม”
เธอบ้วนปากครั้งสุดท้ายแล้วเดินลากโซ่เสียงดัง กลับมาทิ้งตัวนอนลงที่เตียงโดยที่ไม่ยอมตอบคำถามของเขาสักนิดเพราะแทบไม่มีแม้แต่แรงจะหายใจ
“หึ ดื้อ”
เขาก็รู้อยู่แล้วว่าเธอเป็นลม และไม่มีแรงจะโต้เถียง แต่ก็อดที่จะหมั่นไส้คนดื้อไม่ได้ คิดจะประท้วงเขาให้ปล่อยเธอด้วยการไม่ยอมกินข้าวงั้นหรือ ต่อให้อดข้าวจนเหลือแต่ซี่โครงนอนหายใจรวยรินตรงหน้า เขาก็จะไม่สนใจ ไม่ชาย
