ดวงตาคมดุวาบขึ้น ทำให้บอดี้การ์ดหนุ่มต้องส่งยิ้มแหยๆ กลับไป เพราะเมื่อครู่ที่เขามานั่งเฝ้าเป็นเวรแรกในตอนเช้าหลังจากพนักงานนำถาดอาหารเช้ามาเสิร์ฟ เขาก็ได้ยินเสียงความสุขสมแว่วๆ ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเป็นเรื่องปกติของคนเป็นนายอยู่แล้ว จึงนั่งเล่นเกมต่อไปเงียบๆ แต่แล้วอยู่ๆ ก็เกิดเสียงวัตถุกระทบประตูตึงตังตามมาด้วยเสียงหนุ่มสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาร้องครางแหบโหยแทบขาดใจ เขาจึงต้องรีบเดินออกจากบริเวณนี้ ไปหยุดยืนอยู่ตรงบันไดทางลงอยู่นาน เพิ่งกลับมานั่งที่หน้าประตูก่อนคนเป็นนายกับผู้หญิงของนายจะเดินออกมาแค่ชั่วอึดใจเดียวเท่านั้น
“เอ่อ ครับนาย ขอแค่นายยอมส่งข้อความบอกพวกผม พวกผมก็สบายใจแล้ว”
“อืม ตอนนี้ฉันกับพรีมจะไปกินข้าวที่ร้านอาหารญี่ปุ่น ให้ตามมาสมทบอีกคนแล้วกัน ที่เหลือก็ให้พักผ่อนไป ถ้าเป็นกลางคืนค่อยมาพร้อมกันทั้งสี่คน”
“ครับ นาย”
แมทธิวจับมือเล็กบอบบางด้วยความทะนุถนอมแล้วพาเดินไปย
