คนตัวบางนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง หน้าผากโหนกนูนเต็มไปด้วยเหงื่อ ในเสี้ยววินาทีนั้นก็ลืมตาเบิกโพลงแล้วเด้งตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วจนคนที่นั่งเฝ้าอยู่ที่โซฟามุมห้องตกใจ
“ลุค..”
“มิร่า อย่าลุกขึ้นนั่งเร็วๆ แบบนี้ เดี๋ยวเป็นลมอีก”
แมทธิวเดินไปหาเธอแล้วจับคนตัวบางนอนลงที่เตียง ในเมื่อเธออยากจะลุกขึ้นนั่งเขาก็ปรับเตียงของเธอให้ตั้งขึ้น
“พี่แมท ลุคล่ะคะ ลุคเป็นยังไงบ้าง เขาโดนยิงได้ยังไง พี่แมทพามิร่าออกไปหาลุคหน่อย”
แมทธิวเลิกคิ้วมองท่าทีร้อนรนของคู่หมั้นสาว ไหนจะดวงตากลมโตที่มีน้ำตาเอ่อคลอฉายแววกังวลนั่นอีก มันมากเกินไปสำหรับคนที่ไม่ได้เป็นอะไรกันจะห่วงกันถึงขนาดนี้
“ใจเย็น มิร่า ลุคไม่ได้เป็นอะไรแล้ว เขาพ้นขีดอันตราย แต่บังเอิญกระสุนโดนจุดสำคัญ เขาเลยยังไม่ฟื้น คงต้องให้เวลาร่างกายเขาฟื้นฟูตัวเองก่อน”
“จริงหรอคะ ลุคจะไม่ตายใช่ไหม พี่พามิร่าไปหาเขาหน่อยนะคะ ไ
