“วันนี้คุณจะไปไหนคะ เข้าออฟฟิศหรือไปบ้านของปู่คุณคะ”
พริมาถามขึ้นในขณะที่มือกำลังใส่เนกไทให้เขาอย่างคล่องแคล่ว เพราะตั้งแต่มาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันหลายเดือน เธอมีหน้าที่แต่งตัวให้เขาในทุกเช้าอยู่แล้ว
เขาก้มมองใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ที่หลุบตาต่ำ เอาแต่จ้องมองเนกไทที่ลำคอของเขาราวกับว่ามันคือสิ่งมีค่าหายากก็ไม่ปาน
“เข้าออฟฟิศครับ มีอะไรหรือเปล่า”
“ไม่มีค่ะ พรีมแค่อยากรู้ว่าคุณจะไปไหน แล้วถ้าเลิกงานแล้วคุณจะไปไหนต่อไหมคะ จะไปบ้านคุณปู่หรือจะกลับมากินข้าวเย็นพร้อมพรีมคะ”
ปกติเธอแทบไม่เคยถามเขาเลยว่าจะไปไหนทำอะไรกลับกี่โมง มีแต่เขาที่จะคอยบอกเธอเสมอ แต่นั่นอาจเป็นเพราะว่าเขากับเธอต้องไปทำงานและกลับพร้อมกัน อยู่ด้วยกันตลอดเวลาก็เป็นได้ เธอเลยไม่จำเป็นต้องถามอะไรแบบนี้
“วันนี้คงไม่ไปไหนแล้วครับ อยากรีบกลับบ้านมาหาพรีม พรุ่งนี้ค่อยแวะไปหาปู่ก็ได้”
“คุณมีธุระหรือเปล่าคะ ถ้ามีก็ไปทำธุระก่อนก็ได้”
