บทที่ 8

เมีย(เช่า)ท่านประธาน บทที่ 8 [หน้าโรงเรียนรัฐบาลแห่งหนึ่ง] "พี่เฌอ" เฌอแตมเห็นพี่ลงจากรถแท็กซี่ก็รีบวิ่งเข้าไปหา "แตมขอโทษค่ะ แตมไม่ระวังเอง" "เราเป็นอะไรไหม" เธอเช็คดูร่างกายของน้องก็เห็นว่าตรงเข่ามีแผลคงจะกระแทกกับพื้นตอนล้ม "แตมไม่เป็นอะไรมากค่ะ" ที่จริงไม่ได้มีแผลแค่เข่าหรอกทั้งข้อศอกและก็ฝ่ามือเพราะเธอเอามือรับร่างของตัวเองไว้ดีกว่าให้หัวกระแทกพื้นเพราะไม่ได้ใส่หมวกกันน็อค แต่น้องสาวเอามือซ่อนไว้กลัวพี่จะเป็นห่วงมากกว่านี้ "คนนี้พี่สาวเธอใช่ไหม" "ใช่ค่ะ" "ฉันเสียเวลามากเลยนะ" "เราขับรถมาทางไหน" เฌอเอมถามน้องสาวอยากรู้ว่าน้องถูกหรือผิด "แตมออกมาจากโรงเรียนค่ะ" "แล้วรถของเขา?" "รถเขาวิ่งผ่านหน้าโรงเรียน" ถ้าเป็นแบบนี้คือน้องเธอผิดเต็มๆ เลยที่ออกมาไม่ดูรถ ตอนที่รู้ว่าเกิดอุบัติเหตุยังภาวนาเลยว่าให้คู่กรณีเป็นคนผิด แต่ถ้าเป็นแบบนี้เธอก็ต้องชดใช้ค่าเสียหายเองทั้งหมดน่ะสิ เฌอเอมมองไปดูรถเบนซ์คันหรู แล้วเธอจะเอาปัญญาที่ไหนมาเสียให้กับเจ้าของรถ "ฉันขอโทษแทนน้องสาวด้วยนะคะ ฉันอยากจะให้คุณเรียกประกันได้ไหมคะ" "เธอรู้ไหมว่าเสียเวลาฉันแค่ไหน ฉันกำลังจะไปคุยงาน ฉันคิดค่าเสียหายหนึ่งแสนบาท" "อะไรนะคะ?" ถ้าเอารถเข้าศูนย์จริงๆ คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง "เอาแบบนี้ไหมคะคุณเอารถไปซ่อมก่อน ค่าใช้จ่ายในการซ่อมเท่าไรเดี๋ยวฉันจะรับผิดชอบเอง" "อย่ามาหัวหมอกับฉัน" "พี่เฌอคะให้เขาเอาตำรวจมาจับแตมเลยก็ได้ค่ะ" ถ้าเรียกเป็นแสนเฌอแตมรู้ว่าพี่คงไม่มีปัญญามาจ่ายแน่ ถ้างั้นก็ให้เธอไปนอนในคุกเพื่อชดใช้ค่าเสียหายแล้วกัน "แตมอย่าพูดแบบนั้นสิ เดี๋ยวฉันขอเวลาสักครู่นะคะ" เธอมองไม่เห็นใครแล้วนอกจากเขาคนเดียว เฌอเอมเลยโทรศัพท์ไปหาน่านฟ้าเพื่อจะขอยืมเงิน ในเวลาเดียวกันนั้นที่บริษัท.. "ทำไมไม่พาน้องออกไปทานข้าวด้วย" "พ่อจะให้ผมพาผู้หญิงสองคนไปทานข้าวพร้อมกันหรือไงครับ" "แล้วทำไมต้องพาผู้หญิงคนนั้นออกไปทาน คนไม่มีชนชั้นแบบนั้นให้ทานหน้าบริษัทพอแล้ว" ครืนนน ตอนที่กำลังยืนคุยกับพ่ออยู่ก็มีสายเข้ามา พอมองเห็นว่าเป็นสายของใครน่านฟ้าเลยตัดสายไปก่อน "ทีหลังให้พาลูกน้ำออกไปทานข้าวเที่ยงด้วย" จบคำพูดของณภัทรสายที่น่านฟ้าตัดไปเมื่อครู่ก็โทรกลับเข้ามาอีก ณภัทรเลยมองดูว่ามันเป็นสายของใครทำไมลูกชายถึงไม่รับ >>{"ฉันอยู่บริษัท"} เขาคิดว่าเธอก็อยู่แถวนี้เลยบอกว่าตอนนี้กลับเข้าบริษัทมาแล้ว {"ฉันไม่ได้อยู่บริษัทค่ะ น้องสาวเกิดอุบัติเหตุ คู่กรณีไม่ยอมเรียกประกันจะให้จ่ายเงินอย่างเดียวเลยค่ะ"} "หึ!" ณภัทรยืนอยู่ใกล้ก็ได้ยินเสียงในสายและก็ขำใส่หน้าลูกชาย คนพวกนี้ก็เหมือนกันหมดนั่นแหละต้องการเงิน เกิดเรื่องยังต้องโทรมาให้ช่วยเลย >>{"ตอนนี้อยู่ที่ไหน"} {"อยู่หน้าโรงเรียนของน้องสาวค่ะ"} "เดี๋ยวก่อนนะน่าน!" พ่อไม่คิดว่าลูกชายจะวิ่งแจ้นไปหาผู้หญิง แทนที่จะคิดได้ว่าผู้หญิงพวกนี้มีแต่จะมาสูบเลือดสูบเนื้อ แต่ที่จริงน่านฟ้าไม่ได้เป็นห่วงชีวิตของเธอขนาดนั้นหรอก เขาแค่อยากจะต่อต้านพ่อโดยใช้เธอเป็นเครื่องมือ เห็นว่าลูกชายไม่ยอมเชื่อฟังเลยหันไปมองว่าที่ลูกสะใภ้ที่คัดสรรมาให้แล้ว ไม่นานน่านฟ้าก็มาถึงหน้าโรงเรียนของน้องสาวเธอ เขามาจริงเหรอ? เฌอเอมไม่คิดว่าเขาจะมาเพราะถ้าเขาจะช่วยแค่โอนเงินมาให้มันก็คงมากเกินพอแล้ว "ผู้ชายคนนี้เป็นใครคะพี่" "เจ้านายของพี่" "เจ้านายเหรอ? เจ้านายพี่หล่อขนาดนี้เลยเหรอ" "เป็นอะไรมากไหม" ลงจากรถน่านฟ้าก็ตรงมาหาพี่กับน้อง แต่พอเดินเข้ามาใกล้สายตาเขาก็มองน้องสาวสลับกับมองใบหน้าของเธอ เฌอเอมเลยขยับมายืนบังน้องสาวไว้กลัวว่าเขาจะสนใจน้อง เพราะเธอจะไม่มีวันให้น้องตกอยู่ในสภาพเดียวกับเธอเด็ดขาด "ไหนล่ะคนที่จะเอาเงินมาช่วย" ขณะที่น่านฟ้ากำลังมองสองพี่น้องอยู่เสียงเจ้าของรถคันที่เป็นคู่กรณีก็พูดมาจากทางด้านหลัง พอหันกลับไปเจ้าของรถคู่กรณีถึงกับหน้าเปลี่ยนสี แถมยังยกมือขึ้นมาไหว้อีก "สวัสดีครับ ใช่คุณน่านฟ้าไหมครับ" "ใช่ครับ" "คุณรู้จักกับผู้หญิงสองคนนี้หรือครับ" "เธอเป็นพนักงานในบริษัทผมเอง" "โลกมันกลมจังเลยนะครับ ผมยังกลัวอยู่เลยว่าจะเข้าไปคุยงานกับคุณไม่ทัน" "เรื่องงานเอาไว้ก่อนดีกว่าครับ ว่าแต่เหตุการณ์มันเป็นยังไงครับ" "ก็เด็กนักเรียนคนนั้นน่ะสิครับขับรถออกมาจากโรงเรียนไม่ดูตาม้าตาเรือเลย" "คุณลืมแล้วเหรอว่านี่มันหน้าโรงเรียนคุณต้องลดความเร็วสิ" "แต่ผมมาทางตรงนะครับจะรู้ได้ยังไงว่าจะมีคนขับรถออกมาไม่ดูทาง" "เอาเป็นว่าคุณไปจัดการประกันภัยรถยนต์ก่อนนะครับ นี่นามบัตรผมให้ทางประกันภัยติดต่อมาที่ผมโดยตรงได้เลยครับ" "ขะ ครับ" เจ้าของรถเบนซ์คันนั้นจำใจต้องรับนามบัตรมา อะไรมันจะซวยซ้ำซวยซ้อนขนาดนี้เนี่ย ไม่คิดว่าเด็กพวกนี้จะมีเส้นสาย แถมเส้นใหญ่ซะด้วย "เอ่อ แล้วเรื่องงานของเราล่ะครับ" "ผมจะพิจารณาบริษัทคุณเป็นบริษัทแรก" "ขอบคุณคุณน่านฟ้ามากเลยนะครับ เดี๋ยวผมจะซ่อมรถเองก็ได้ครับ" เฌอเอมไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรกันบ้างเพราะเธอไม่ได้เข้าไปฟังด้วย พอเห็นอีกฝ่ายไหว้คิดว่าทุกอย่างคงจะจบลงแล้ว "ขอบคุณท่านประธานมากนะคะ" เฌอแตมไหว้ขอบคุณตอนที่เขาเดินกลับมาหา และตอนนี้คู่กรณีก็ขับรถออกไปแล้ว "แล้วเราเจ็บตรงไหนไหมล่ะ" "ไม่เจ็บค่ะ" คนที่ตอบก็คือเฌอเอมและบอกให้น้องไปจากที่นี่ก่อน "แล้วมอเตอร์ไซค์ล่ะคะ" "เรื่องมอเตอร์ไซค์เดี๋ยวพี่จะเอาไปให้ร้านซ่อมแถวนี้ดู เราบอกเพื่อนด้วยนะว่าเดี๋ยวพี่จะซ่อมมอเตอร์ไซค์ให้" "คุณไม่เห็นเหรอว่าน้องมีแผลทำไมไม่พาไปทำแผลก่อนล่ะ" น่านฟ้าเห็นเธอไล่น้องกลับเข้าไปในโรงเรียนเลยถามด้วยความเป็นห่วง แต่เธอไม่อยากให้เขาเข้าใกล้น้องสาวมากไปกว่านี้ กลัวว่าเขาจะคุยอะไรกับน้อง อย่างเช่นยื่นข้อเสนอให้น้องมาเป็นนางบำเรอเขาอีกคน เพราะผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แบบที่เห็นเลย "ขอบคุณท่านประธานอีกครั้งนะคะ" เฌอแตมไหว้ขอบคุณพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ ยิ่งเวลายิ้มเขาก็ยิ่งจ้องใบหน้าเด็กจนเฌอเอมรีบขยับตัวมาบังน้องไว้อีกครั้ง "พี่บอกให้เข้าไปในโรงเรียนไง!" ก่อนจะทำตามที่พี่บอกเฌอแตมยังหันมายิ้มให้กับเจ้านายของพี่สาว ถ้าบอกว่าเป็นพระเอกหนังก็จะเชื่อนะเนี่ย คนอะไรจะหล่อได้ขนาดนี้ "ขอบคุณมากนะคะ ว่าแต่เมื่อสักครู่คุณคุยอะไรกับเจ้าของรถคันนั้นคะ" "ก็คุยเรื่องค่าเสียหายนี่แหละ" "ที่จริงรถเขาค่าซ่อมไม่ถึงแสนหรอกค่ะ" "แสน?" นี่แสดงว่าคู่กรณีเรียกเงินจากเธอเป็นแสนเลยเหรอ "แต่เราก็คงต้องได้ให้เขาแหละเพราะเราผิดนี่" "อย่าบอกนะคะว่าคุณจ่ายเงินไปเป็นแสนเลย" "อืม" แล้วเราจะเอาเงินที่ไหนมาคืนเขาเนี่ย ยังไม่พูดดีกว่าเขารวยขนาดนั้นคงยังไม่ร้อนเงินหรอกมั้ง "แล้วค่อยใช้หนี้ฉันทางอื่นแล้วกัน" ตอนที่พูดสายตาเขายังมองตามหลังน้องสาวเธอเข้าไป "น้องสาวเธอเรียนอยู่ชั้นไหนแล้ว" "ไม่ได้นะคะ น้องสาวฉันยังเล็กและอนาคตของแกยังอีกไกล" "อะไรไม่ได้?" เขาแค่อยากจะถามว่าน้องเรียนอยู่ชั้นไหนทำไมตัวสูงเกือบเท่าพี่แล้ว แถมหน้าตายังคล้ายกันมาก ที่เขามองน้องสาวเธอเพราะหน้าคล้ายพี่สาวนี่แหละ หรือว่าเธอคิดว่าเขาจะเป็นพญาเทครัวงั้นเหรอ? 🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่