ตอนที่ 34
ธุรกิจสีเทา
เมื่อเรือยอร์ชลำหรูเดินทางมาถึงเกาะแห่งหนึ่งและกำลังเข้าเทียบท่าเรือคอนกรีตที่ทอดยาวออกมาจากตัวเกาะ เพียงฉันชะเง้อหน้าไปมองภาพตรงหน้าที่ปรากฏนั้นก็ทำให้ฉันแทบจะหยุดหายใจก้าวขาไม่ออก จู่ ๆ ร่างกายก็รู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ขาแข็งขึ้นมาทันที แต่พวกเขากลับเดินออกเรืออย่างสบายใจไม่แม้แต่พะพายที่ดูไม่ตื่นกลัวเหมือนฉัน
“เป็นอะไร รีบเดินมาดิวะ”
“จะให้ฉันเดินขึ้นเกาะไปจริง ๆ เหรอ นายไม่ใช่กำลังจะเอาฉันไปขายใช่ไหม” ฉันเบิกตาโตมองเควินด้วยความตื่นกลัวเขาไม่น้อย
“จะเดินตามมาหรือว่าจะถูกปล่อยอยู่กลางทะเลก็เลือกเอา”
‘อึ่ก’ ฉันกะพริบตาถี่ ๆ มองไปด้านหน้าเกาะอีกครั้ง เกาะนี้ถูกรายล้อมไปด้วยชายในสูทชุดดำเนี้ยบที่ใส่เหมือนกัน แม้แต่ทรงผมและแว่นตาที่แทบแยกกันไม่ออก ซึ่งกระจัดกระจายไปอยู่ตามจุดต่าง ๆ ราวกับค่ายทหาร ไม่ก็องครักษ์ที่กำลังอารักษ์ขาอะไรสักอย่าง แต่สาเหตุสำคัญที่ทำให้ฉันก้
