ตอนที่ 29
ความลับที่ไม่บอก
เสียงรถยนต์ของพวกเขาออกจากร้านฉันไป ฉันยืนนิ่งจ้องมองตามท้ายรถคันนั้นไปจนลับตาด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก มันทั้งโกรธ ทั้งอาย และทั้งสงสัย
“ป๊า!” ฉันเดินเข้าไปหาพ่อที่ยังคงฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี
“ลื้อมีอะไรกับอั๊ว” พ่อพูดและหันหน้ากลับไปลวกบะหมี่ต่อ
“หนาดถามหน่อยเถอะ ป๊าไปรู้จักไอ้...เอ่อ คุณวินมาจากไหน ทำไมดูสนิทเหมือนรู้จักกันมานานขนาดนั้น” พ่อของฉันชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มแฉ่งที่เมื่อครู่ยังมอบให้เควิน ตอนนี้กลับมาทำหน้าบึ้งอีกครั้ง พ่อไม่ได้สบตาฉันตรง ๆ แต่กลับก้มหน้าไปลวกบะหมี่ต่อ
“อิหนาด...เรื่องบางเรื่อง มันก็คงเป็นโชคชะตานำพาแหละ อย่าไปอยากรู้ให้มากมาความเลย” คำพูดของพ่อดูมีลับลมคมในที่เหมือนไม่อยากบอกฉัน
“โชคชะตาอะไรของป๊ากัน เขาเป็นแค่นักศึกษาปีสี่คณะวิศวะเครื่องกลนะป๊า ไม่ใช่เทวดาจากไหน” ฉันกอดอดพูด พยายามคาดคั้นต่อ
“อิหนาด ทำหน้าที่ของมึงให้ดีไปเ
