ต้องวิ่งฝ่าฝนกลับขึ้นบ้านสวนกันแบบฉุกละหุกขนาดนี้ ผู้กองปานตะวันก็ยังมีกะจิตกะใจกล่าวประโยคเช่นนั้นออกมาให้หญิงสาวได้หัวใจสั่นไหวเล่น ๆ โดยเรื่องที่ผ่านมานั้นอะไรมันก็ยังไม่เคลียร์หรือจะชัดเจนสักอย่าง
ภายหลังชายหนุ่มทั้งสองให้จุ๋มจิ๋มเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เลยได้แต่ออกมานั่งมองพายุสายฝนซึ่งกำลังโปรยปรายแบบไม่มีท่าทีจะหยุดลงโดยง่าย
“ออกมานั่งอะไรตรงนี้ เดี๋ยวก็ไม่สบาย”
“จุ๋มจิ๋มแข็งแรงกว่าที่พี่ปานตะวันคิดจ้ะ ว่าแต่ถ้าฝนมันไม่หยุดตกล่ะจ๊ะ”
หากพวกเราขับรถยนต์ลงมามันคงจะไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร แต่นี่เล่นปั่นจักรยานกันมา กว่าจะปั่นกลับเข้าไปในตัวหมู่บ้านมีหวังได้จับไข้กันชนิดที่ว่าพรุ่งนี้ไม่ต้องทำอะไรแล้ว ยิ่งเป็นวันเกิดปันหยีแล้วด้วย ถ้าป่วยคงไปเจอเด็กน้อยคนนั้นไม่ได้แน่นอน
“ก็นอนที่นี่ไง เสี่ยเขาให้คนมาทำความสะอาดอยู่ตลอด ว่าแต่โทรไปบอกย่าสวยไว้หรือยัง ให้พี่โทรให้ไหม”
“ขืนพี่โทร
