“มะมี๊ฉวยจัง ปะป๋า มะมี๊ฉวยค่ะ”
หลังจบประโยคของลูกสาวที่รวมหัวกันไปฉุดตัวนางเอกลิเกมาได้ ปานตะวันก็เริ่มคิดแล้วว่าไทป์เด็กคนนี้กับเขาน่าจะตรงกันเป็นอย่างมาก
นั่นคือชอบคนน่ารักที่บางมุมก็ดูสวยเป็นอย่างมาก เช่นจุ๋มจิ๋มที่พอแต่งองค์ทรงเครื่องแล้วก็สามารถเป็นนางเอกได้อย่างน่าเหลือเชื่อ
และหากไม่อคติอะไร เจ้าตัวก็เป็นเด็กนิสัยดี น่ารักกับทุกคนมากจริง ๆ เห็นได้จากต่อให้แดดจะร้อนแทบไหม้ผิวยังไง กับข้าวของพวกนายตำรวจที่สภ.ก็มาส่งตรงตามเวลาเสมอ ทิปที่ให้ไป ก็จะได้ตอบแทนกลับมาเป็นน้ำเปล่าเย็น ๆ ไม่ก็พวกของหวานที่อีกฝ่ายใส่แถมมาให้
มาประจำบ้านเกิดได้หลายเดือนแล้ว เลยไม่แปลกใจว่าทำไมลูกค้าทุกคนเอ็นดูอีกฝ่ายนัก โดยเฉพาะกับผู้หมวดบีม ที่ต่อให้ตัวไม่อยู่ก็ฝากความไว้กับจ่าจ่อยตลอด
เหอะ ขวัญใจพวกมียศมีตำแหน่งจริง ๆ
“เอ่อ...”
“กลับยังไง”
ใบหน้าสวยไม่รู้ว่าต้องปรากฏเป็นความขุ่นเคืองเรื่องราววันนั้นหร
