ความอดทนอดกลั้น และความตั้งใจที่เดินหน้าช้าๆพังไม่เป็นท่า เมื่อมือบางลูบลามปามมาถึงเม็ดเนื้อสีชมพูเข้มบนแผงอก
“เต็น...อ่า...พี่ทนไม่ไหวแล้ว”
“อ๊ะ!” พลอยไพลินแอ่นแผ่นหลังโค้งผวาเฮือก สองมือจิกกำต้นแขนแกร่ง เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อคนที่รั้งรอเมื่อครู่เคลื่อนกายเข้าหา ฝากฝังความกร้าวแกร่งร้อนเร่าลงมาอย่างดุดัน ฝ่าปราการบางเบาสลักลึกใจกลางความคับแน่นอุ่นอ้าว แนบสนิทไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน
หญิงสาวหอบหายใจหนัก น้ำตาซึมตรงหางตา
วาโยรีบก้มลงจูบซับน้ำตาเม็ดใสแผ่วเบา แต่เขาไม่อาจรั้งรอได้อีกต่อไป กล้ามเนื้อสาวที่โอบรัดลำกายแกร่งกระตุกตอดระรัว ทำให้เขาต้องขบกรามแน่น เสียดเสียวแทบคลั่ง
“เต็นจ๋า” วาโยเรียกน้องเสียงหวาน พรมจูบไปทั่วดวงหน้าเนียน เขาค่อยๆขยับกาย ถอดถอนตัวตนออกมาจากร่างสาว ก่อนจะรุกล้ำเข้าไปใหม่ในจังหวะเนิบช้าทว่าหนักแน่น
พลอยไพลินหลับตาแน่น จิกกำต้นแขนแกร่งไม่ยอมปล่อย ปาก
