ในวันที่โลกถล่ม

สีหราชถามศิวัชในวันหนึ่งที่เขาแวะมาหาเพื่อน “นายคิดยังไงกับน้องออ” “ก็ไม่ยังไง นายถามทำไม” ศิวัชตอบเสียงเรียบไม่บอกอารมณ์ “กูเป็นพี่ก็ต้องถาม มีคนพูดกันว่าน้องออมาที่นี่บ่อยๆ ถ้านายจะคบออจริงจังก็ดี” สีหราชพูดในฐานะที่เขาเป็นญาติกับอรุณีมาลา และเป็นคนที่แนะนำให้ลูกพี่ลูกน้องรู้จักกับเพื่อนตนเอง “ก็คงจะคบแบบ friend with benefit มั้ง ไม่ผูกมัดกัน” ศิวัชตอบ “แล้วออรู้ไหมว่านายคิดแค่นี้” สีหราชข่มอารมณ์ไม่พอใจที่เริ่มมี เขารู้ดีว่าญาติสาวรักไอ้หมอนี่เต็มเปา “ฉันไม่ได้บอกตรงๆ แต่คิดว่าออน่าจะรู้ เพราะฉันไม่เคยขอออเป็นแฟน” ศิวัชพูดตามที่คิด “ไอ้ชั่ว.. มึงไม่เคยคิดแต่มึงนอนกับน้องสาวกูเนี่ยนะ” สีหราชเหลืออด “ถ้ามึงไม่คิดอะไรก็รู้ไว้ว่าออเขาคิด และถ้ามึงแน่ใจว่าไม่รักน้องกูจริงๆ ก็ไปบอกเลิกคบกับออซะอย่าให้ออมีความหวังไปเรื่อยๆ ถ้ามึงยังคิดว่าเป็นเพื่อนกูอยู่” เขาพูดก่อนจะเดินออกไปจากห้องของศิวัช ##################ตื่ อรุณีมาลาตื่นขึ้นมาด้วยอาการเวียนหัว บ้านหมุน เธอทานอะไรไม่ได้มาหลายวันแล้ว หญิงสาวคิดทบทวนใจหายวาบเมื่อนึกได้ว่าประจำเดือนไม่มาตั้งแต่เดือนก่อน เธอแข็งใจไปซื้อที่ตรวจครรภ์มาตรวจ ก่อนจะเกือบล้มทั้งยืนเมื่อผลตรวจบอกว่าเธอกำลังท้อง “ออเป็นอะไรน่ะ” อรุณประภา ฝาแฝดของเธอที่อยู่อพาร์ทเม้นท์เดียวกัน ถามแฝดผู้น้องอย่างสงสัยเธอเข้ามาจับตัวเพียงออ “ตัวเย็นนี่ แต่อาเจียนใช่ไหม พิณได้ยินเมื่อคืน” “เปล่าน่ะ คงไม่เป็นไรมากหรอก พิณมีเรียนไม่ใช่เหรอไปเถอะ” อรุณประภาละล้าละลัง แต่ก็ยอมไปในที่สุด “งั้นเราจะรีบกลับ อย่าออกไปไหนนะออ” เธอสั่งก่อนจะออกไปเรียนอย่างกังวล อรุณีมาลาดูปฏิทินวันนี้ศิวัชไม่มีเข้าแลป เธอควรไปบอกเขาหญิงสาวล้างหน้าล้างตา ไปเตรียมอาหารให้เขาอย่างกระตือรือร้น "พี่วัชคะ ออทำกับข้าวมาฝากค่ะ" อรุณีมาลาเคาะประตูอพาร์ทเม้นท์ของชายคนรัก เธอรู้ว่าช่วงนี้เขาคร่ำเคร่งกับงานวิจัยจนแทบไม่มีเวลาหาอะไรทานจึงทำกับข้าวมาให้ และเธอมีข่าวดีจะบอกเขาด้วย "ออ พี่มีเรื่องจะบอก" เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง มองเธอที่กำลังจัดอาหารให้เขาด้วยความลำบากใจ "ช่วงนี้พี่ต้องเร่งธีสิต พี่คงไม่มีเวลาดูแลออ เราเลิกกันเถอะ" หญิงสาวมองเขาอย่างตกใจ "พี่วัชล้อเล่นเหรอคะ ไม่พูดแบบนี้สิ" หากแต่แววตาของเขาไม่มีแววล้อเล่น "แต่ออกำลัง.." เธอพูดไม่จบ เขายกมือขึ้นบอกว่า "พี่คิดดีแล้ว ที่ผ่านมาถ้าพี่ทำให้ออเข้าใจผิด พี่ขอโทษนะ พี่ขอให้ออเรียนจบกลับไทยไวๆ นะครับ" หญิงสาวน้ำตาคลอเมื่อแน่ใจว่าเขาไม่ได้พูดเล่น เธอพยักหน้ายอมรับไม่พูดอะไรอีก ถอยหลังหันกลับออกไปจากห้องของเขาเงียบๆ อรุณีมาลาพาร่างอ่อนระโหยกลับถึงห้อง อรุณประภารออยู่แล้ว “ออไปไหนมา เราบอกว่าให้อยู่ห้องไงถ้าเป็นลมกลางทางจะทำไง” แฝดสาวเป็นห่วง “เอ่อ..เราอุดอู้น่ะ เลยไปเดินเล่น” อรุณีมาลาแก้ตัวก่อนจะหน้าซีดเมื่ออรุณประภาหยิบที่ตรวจครรภ์ออกมาวาง ตามด้วยคำถามว่า “ไปหาเขามาใช่ไหม” เพียงแค่นั้นก็เหมือนทำนบพัง เธอร้องไห้อย่างยั้งไม่อยู่อรุณประภาทำได้แค่กอดน้องสาวไว้ เธอไม่ต้องถามว่าผลของการไปหาผู้ชายคนนั้นคืออะไร ท่าทีของน้องสาวฝาแฝดก็ชัดเจนมากพอแล้ว “ไม่เป็นไรนะออ เราจะแก้ปัญหาด้วยกัน” เธอลูบหลังน้องสาวจนอีกฝ่ายเงียบลง ##################### ศิวัชรู้สึกเงียบเหงาตั้งแต่อรุณีมาลาก้าวออกไปจากห้อง เธอไม่เอาอะไรออกไปเลยแม้แต่พวกตะกร้าที่ใส่ของกินมาให้เขา เขาไม่เคยนิยามความสัมพันธ์ของเขากับเพียงออด้วยซ้ำว่าคบกันในฐานะไหน รู้แค่ว่าถ้ายังสบายใจกันอยู่ไม่มีการล้ำเส้นกันเขาก็ยินดีคบเธอต่อไป แต่ที่เขาต้องบอกเลิกเพราะไม่อยากผิดใจกับสีหราช และเกรงว่าหญิงสาวเองจะเสียเวลากับเขามากไปกว่านี้ เพราะเขาคงไม่พร้อมที่จะมีครอบครัวหรือมีใครแบบจริงจังอย่างที่เธอคาดหวัง แต่แปลกใจที่เขารู้สึกเหงาทั้งที่ส่วนมากเขาก็อยู่คนเดียว ก่อนหน้าที่เขาจะรู้จักเธอเขาก็ไม่เคยเหงาแบบนี้ ชายหนุ่มถอนใจเขาอาจจะแค่รู้สึกผิดกับเธอ แต่ต่อไปมันจะดีกับทุกฝ่าย ##################### อรุณีมาลาไม่ไปพบศิวัชอีกหลังจากนั้น และในอีกสองเดือนต่อมาเธอตัดใจเรียนให้จบเทอม เพื่อที่เธอจะดรอป 1 ปีในปีหน้าและย้ายไปเรียนที่เมืองอื่น อรุณประภาตัดสินใจย้ายที่เรียนของตัวเองด้วย เพื่อจะได้ตามไปดูแลคู่แฝดได้ เมื่อเธอเคลียร์เรื่องที่มหาวิทยาลัยเรียบร้อย สองพี่น้องพากันย้ายและไม่กลับมาที่เมืองนั้นอีกเลยจนกระทั่งกลับเมืองไทย