“คล้องได้แล้ว อุ้มกลับบ้านเลยละกัน” ทัชอุ้มกระต่ายน้อยน้ำมนต์ จะเอากลับบ้านทันที
“ไม่ได้ๆ เอาหนูกลับบ้างไม่ได้ ให้คุงพ่อยิงโป้งใฉ่แตกเยยนะ” น้ำมนต์ดิ้นกระแด่วๆ ในวงแขนแข็งแรง ร้องโวยวาย ข่มขู่
“คุณพ่อดุซะด้วย”
“ดุมาก กลัวแน่”
“กลัวจังเลยครับ กลัวๆ” ทัชแสร้างทำเป็นกลัวคำข่มขู่นั้น
“กลัวก็ปล่อยหนูยงเยย เย่งเป็งเด็กไปได้ หนูทำงางหาตังค์อยู่นะ” น้ำมนต์ตำหนิคนพี่
“ผมผิดไปแล้วครับ ขอโทษครับที่เล่นเป็นเด็ก” ทัชวางเด็กหญิงตัวน้อยที่เพิ่งพบกันครั้งแรก แต่ก็หลงความน่ารักได้ไม่ยากลง สำนึกผิดไม่ทันเลยทีเดียว
“พี่เกมมาเป็นคนขายบ้างเลย” น้ำเสียงกรุ่นโกรธเพราะถูกแกล้ง และต้องการจะเอาคืนให้คนพี่รู้ความรู้สึกของตัวเองบ้าง
“ถ้าเพียงออคล้องพี่ได้ต้องเอาพี่กลับบ้านที่อัมพวาด้วยนะครับ”
“ไม่เอากลับหรอก เปลืองข้าว” ความเคืองโกรธทำให้เพียงออพูดไปแบบนั้น
“ชัดเจน จบแบบเจ็บๆ” เกมแทบกระอักเป็นเลือดกับคำ
