“อรุณสวัสดิ์ที่รัก”
น้ำเสียงที่อบอุ่นเอ่ยทักทายเธอ ขณะที่เธอกำลังวางจานข้าวสวยที่ร้อนกรุ่น และยังเดินไปเอาถ้วยที่ใส่ต้มยำกุ้งตัวใหญ่มาวางไว้บนโต๊ะ
“อรุณสวัสดิ์ค่ะ” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม มองเขาที่สวมเสื้อเชิ้ตผ้ามันสีแดงหม่น สวมใส่เข็มขัดหัวขัดเงา กางเกงเกงสแล็คสีดำ และยังสวมถุงเท้าสีแดงและรองเท้าขัดมัน
“ต้มยำดูน่ากินจัง” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วไปนั่งที่หัวโต๊ะ เธอจึงเลื่อนจานข้าววางให้เขา
“วันนี้ไปไหนคะ” เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวพี่จะบอก”
“ความลับอีกแล้ว”
เด่นนภาลืมตาขึ้นช้าๆ ขณะที่อัฐพลขับรถมาประมาณสองชั่วโมงแล้ว และขับรถมุ่งหน้าหัวหิน เธอเห็นท้องฟ้ายามเย็น และทะเลในยามเย็นที่อยู่ตรงหน้า
“พี่จะพาเด่นมาหัวหินหรือคะ หรือมาวนแล้วกลับเลย” เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“เรามาถึงแล้ว” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วเลี้ยวรถมายังริมหาด และจอดรถในทันที โดยมีรถเก๋งจอดข้างๆ รถขอ
