ไม่เจ็บถ้าเป็นเรา

“เป็นอย่างไรบ้างพลับ แม่เพิ่งกลับมาจากประชุม อาจารย์ประจำวิชาบอกว่า พลับประสบอุบัติเหตุขณะเรียน” พลับเพารีบตอบเสียงนุ่ม พยายามไม่ให้แม่เป็นกังวล “คุณแม่ไม่ต้องห่วงพลับนะคะ ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่พกช้ำ กับเคล็ดยอกนิดๆ หมอบอกพักขาสองสามวันก็หายแล้วค่ะ” ดร.วรรณิภาเอ่ยเสียงอบอุ่น “งั้นเจอกันที่บ้านนะลูกแม่รอที่บ้าน” พลับเพาพยักหน้าเบาๆ หลังจากวางสาย จังหวะนั้นเอง พี่อาร์มขอตัวไปเอารถที่ลานจอด ปล่อยให้กระติก กับบุรุษพยาบาล ช่วยเข็นรถเข็นพาพลับเพามารอตรงทางออกหน้าโรงพยาบาล ขณะเสียงเครื่องยนต์รถหรูดังใกล้เข้ามา… แต่ไม่ใช่ของพี่อาร์ม เป็นรถของ ภีมร์! รถคันสีดำสนิทเลี้ยวจอดเทียบพอดี ร่างสูงก้าวลงมาอย่างเด็ดขาดโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาเปิดประตูฝั่งข้างคนขับ แล้วก้าวเข้ามา… ทันใดนั้น ภีมร์ก้มลง อุ้มร่างเล็กของพลับเพาจากรถเข็นขึ้นแนบอกทันที “ภีมร์!” พลับเพาอุทานเสียงเบา เต็มไปด้วยความ