อิงฟ้าวิ่งเข้ามาที่ขอบสระ
“พี่อาร์ม! แกล้งแรงไปแล้วค่ะ พี่รู้มั้ยพลับเพาตกใจแทบร้องไห้!”
เขาหัวเราะเบาๆ พลางดันตัวขึ้นจากน้ำ
“พี่ขอโทษนะครับ แต่ก็ถือว่าได้ทดสอบไปพร้อมกันทั้งใจทั้งฝีมือ”
“ไม่ต้องทดสอบแบบนี้อีกนะคะ!”
พลับเพาพูดพลางปีนขึ้นจากสระ น้ำหยดจากปลายผมลงพื้นตามรอยเท้า
พี่อาร์มมองตาม รอยยิ้มบนใบหน้าอ่อนโยนขึ้นโดยไม่รู้ตัว เสียงในใจเขาดังขึ้นเงียบๆ
“ก็เพราะอยากเห็นเธอรีบเข้ามาช่วยแบบนี้แหละ ถึงได้แกล้งลงไปอยู่ใต้น้ำเอง”
เขาเก็บผ้าขนหนูส่งให้เธอ
“เช็ดผมหน่อยเดี๋ยวไม่สบาย”
พลับเพารับผ้าอย่างงงๆ
“ขอบคุณค่ะ... แต่คราวหน้าไม่ต้องทดสอบแบบนี้แล้วนะ”
“ถ้ามีคราวหน้า...”
เขาว่าพร้อมรอยยิ้มมุมปาก
“พี่จะบอกล่วงหน้าให้เธอมาช่วยโดยไม่ต้องรีบก็แล้วกัน”
ดวงตาทั้งคู่สบกันอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่พลับเพาจะเบือนหน้าหนี
อิงฟ้าที่มองอยู่แอบอมยิ้ม
“หรือว่า... โค้ชจะไม่ได้แค่แกล้งทดสอบจริงๆ หว่
