เข็มสั้นบนหน้าปัดนาฬิกาเรือนหรูชี้บอกเวลาตีหนึ่งกว่า ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วคฤหาสน์เดอซูซา มีเพียงแสงไฟสีนวลจากโคมหัวเตียงในห้องนอนใหญ่ที่ยังคงสว่างจ้า
บนเตียงคิงไซส์ที่ยับย่นเล็กน้อย ร่างระหงของพาขวัญในชุดนอนผ้าซาตินสีครีมกำลังนั่งขัดสมาธิ คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นเข้าหากัน ขณะที่ดวงตากลมโตจับจ้องตัวอักษรบนชีทเรียนกองมหึมา เธอขาดเรียนไปหลายวันเพราะมรสุมชีวิตที่ถาโถม ทำให้คืนนี้ต้องเร่งอ่านหนังสือชดเชยอย่างหนักเพื่อเตรียมตัวกลับไปมหาวิทยาลัยในวันพรุ่งนี้
ก๊อก ก๊อก ก๊อก...
เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน พาขวัญชะงักปลายปากกาที่กำลังขีดเขียน เธอเงยหน้าขึ้นมองบานประตูด้วยความแปลกใจ... ปกติแล้วเจ้าของบ้านหลังนี้ไม่เคยรู้จักคำว่ามารยาท โดยเฉพาะการขออนุญาต
“ใครคะ?”
“ฉันเอง... ราฟาเอล” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังลอดเข้ามา แฝงไปด้วยความลังเลเล็กน้อย “ขอเข้าไป... ได้มั้ย”
พาขวัญเลิกคิ้วสู
