เสียงหอบกระชั้นสะท้อนก้องไปทั่วห้องอาบน้ำที่คลุ้งด้วยไอร้อน ร่างเล็กของพาขวัญแทบจะทรุดลงกับพื้น ผิวกายสั่นระริก น้ำตายังเปื้อนแก้ม แต่กลับไร้หนทางหยุดแรงโหมกระหน่ำที่กำลังบดขยี้อยู่ในทุกลมหายใจ
ริมฝีปากหยักของราฟาเอลผละห่างอย่างกระชาก ดวงตาสีเทาวูบไหวด้วยความหงุดหงิด เขาสบถต่ำ “เวรเอ๊ย…” เสียงนั้นเต็มไปด้วยการตำหนิตัวเองที่เผลอใจไปชิมความหวานต้องห้ามจากปากเล็ก ๆ
ฝ่ามือแข็งแรงกระชากบ่าบางให้ผละออก ก่อนกดเสียงห้าวห้วนออกมา
“หันหลังไป…”
“ฮึก…อะ…” พาขวัญหอบไม่เป็นจังหวะ ร่างเล็กสั่นระทวย ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา ไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไร แต่แรงกดที่ตรึงเอวแน่นกลับไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ
“ฉันบอกให้หันหลัง!” เสียงตวาดต่ำดังก้องสะท้อนผนังหินอ่อน
มือหนาลากผ่านท้ายทอยลงตามแนวสันหลัง จนเธอสะท้านเฮือก ราฟาเอลสูดลมหายใจแรง ราวสัตว์ร้ายที่ถูกยั่วจนไม่เหลือการควบคุม
“ร่างกายเธอนี่มัน…” เขาพึมพำต่ำ ๆ กัด
