บรรยากาศภายในห้องพักฟื้นวีไอพีไม่ได้เงียบสงัดเพราะความเกรงกลัว หากแต่หนาหนักไปด้วยมวลอากาศแห่งสงครามประสาทที่พร้อมจะจุดชนวนระเบิดได้ทุกวินาที
ฟรานซิส โรเวลล์ นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังเพียงตัวเดียวกลางห้อง ปืนพกสีดำด้านถูกกระแทกลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น... ปัง! นัยน์ตาสีเทาหม่นที่เคยว่างเปล่า บัดนี้ลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะ กวาดมองชายหนุ่มสี่คนที่ยืนคุมเชิงอยู่คนละมุมห้องด้วยสายตาอำมหิตราวกับจะฉีกเนื้อเถือหนัง
“กูให้เวลาพวกมึงห้านาที...”
เสียงของฟรานซิสต่ำลึก เย็นเยียบยิ่งกว่ามัจจุราช
“สารภาพความระยำที่พวกมึงทำกับน้องกูมาให้หมด... ก่อนที่กูจะพาเธอกลับอเมริกา”
คำขู่ของราชสีห์ผู้กลับมาจากความตายควรจะสั่นประสาทผู้คน... ทว่าปฏิกิริยาที่ได้รับกลับมา กลับทำให้เส้นเลือดที่ขมับของฟรานซิสปูดโปนด้วยแรงดันโลหิตที่พุ่งสูงจนปรอทแทบแตก
ราฟาเอลยืนพิงผนังกอดอกด้วยท่วงท่าของราชาผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร
