ตอนที่2

ประตูรถปิดลงช้า ๆ พร้อมเสียงทุ้มเบาที่ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของตังค์ตังค์ราวกับเป็นสัญญาณเริ่มต้นของบางสิ่งที่เธอไม่อาจย้อนกลับได้อีก มือเล็กของเธอยังคงถูกกุมไว้ในมือของคิรากรอย่างแน่นหนา ความอุ่นจากฝ่ามือของเขาไม่ได้ทำให้เธอสบายใจ ตรงกันข้ามมันกลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่ได้ “เกร็ง” เสียงทุ้มถามขึ้นเรียบ ๆ โดยที่สายตายังคงมองไปข้างหน้า ตังค์ตังค์กลืนน้ำลายเล็กน้อยก่อนจะตอบ “นิดหน่อยค่ะ” เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “ดีแล้ว” คำตอบนั้นทำให้เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย “ทำไมคะ” “เพราะมันแปลว่าเธอยังรู้ตัวว่ากำลังเล่นเกมอะไรอยู่” ประโยคนี้ทำให้เธอนิ่งไปชั่วขณะ เกม…ใช่ นี่มันไม่ใช่แค่ข้อตกลงธรรมดา แต่มันคือเกมที่มีคนดูทั้งงาน และเธอคือหนึ่งในตัวหมากที่ถูกวางลงไป เมื่อประตูรถถูกเปิดออก แสงแฟลชจากกล้องหลายตัวก็สาดเข้ามาแทบจะทันที เสียงชัตเตอร์ดังรัวเหมือนฝนตก ตังค์ตังค์เผลอชะงักไปเล็กน้อยแต่แรงบีบที่มือทำให้เธอรู้สึกตัว “ยิ้ม” เขาพูดสั้น ๆ เธอสูดหายใจลึกก่อนจะยกยิ้มขึ้นตามคำสั่ง แม้มันจะฝืนเล็กน้อยแต่เธอก็พยายามทำให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด ทั้งสองก้าวลงจากรถพร้อมกัน สายตานับสิบคู่หันมามองทันที เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบตัว “ใครวะ” “ไม่เคยเห็นหน้า” “เด็กใหม่เหรอ” ทุกคำพูดลอยเข้ามาในหูเธอชัดเจนเกินไป แต่คิรากรกลับไม่สนใจ เขาเดินนำอย่างมั่นคง ดึงเธอให้เดินเคียงข้างเหมือนเป็นเรื่องปกติ ภายในงานเต็มไปด้วยแสงไฟหรูหราและเสียงดนตรีคลอเบา ๆ ผู้คนในชุดราตรีและสูทหรูยืนพูดคุยกันอย่างมีระดับ แต่ทันทีที่คิรากรก้าวเข้าไป ทุกสายตาก็หันมาจับจ้องโดยไม่ได้นัดหมาย ตังค์ตังค์รู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นทุกวินาที “อย่าหลบตา” เขากระซิบเบา ๆ “แล้วก็อย่าทำเหมือนเธอไม่ควรอยู่ตรงนี้” คำพูดนั้นเหมือนเป็นคำสั่งและคำเตือนในเวลาเดียวกัน เธอพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะตั้งสติและเงยหน้าขึ้น ยังไม่ทันได้เดินไปไกล หญิงสาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหยุดตรงหน้า สวย สง่า และเต็มไปด้วยความมั่นใจ ชุดสีแดงเข้มของเธอสะท้อนแสงไฟอย่างโดดเด่น “คิรากร” เสียงหวานเรียกชื่อเขาอย่างสนิทสนม ตังค์ตังค์รู้สึกได้ทันทีว่าคนนี้ไม่ธรรมดา มือของคิรากรกระชับมือเธอแน่นขึ้นเล็กน้อยเหมือนกำลังยืนยันอะไรบางอย่าง “ไม่ได้เจอกันนานนะคะ” หญิงสาวพูดพร้อมรอยยิ้ม “แต่ดูเหมือนปีนี้คุณจะไม่ได้มาคนเดียว” สายตาของเธอเลื่อนมาหยุดที่ตังค์ตังค์อย่างชัดเจน “แฟนฉัน” คิรากรตอบสั้น ๆ โดยไม่ลังเล คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวนิ่งไปชั่ววินาที ตังค์ตังค์รู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุด แต่เธอก็ยังยิ้มออกมาได้ “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” เธอพูดอย่างสุภาพ หญิงสาวเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะยิ้มกลับ “น่ารักดีนะคะ” แต่สายตานั้นกลับเย็นกว่าน้ำเสียง “ขอบคุณค่ะ” ตังค์ตังค์ตอบกลับ “แต่…” อีกฝ่ายพูดต่อ “ดูไม่ค่อยเข้ากันเท่าไหร่เลยนะคะ” คำพูดนั้นแทงตรงอย่างไม่อ้อมค้อม ก่อนที่ตังค์ตังค์จะได้ตอบ คิรากรก็พูดขึ้น “ฉันชอบแบบนี้” เสียงเรียบแต่หนักแน่นจนอีกฝ่ายเงียบไป “งั้นเหรอคะ” หญิงสาวยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินจากไป แต่แววตาที่ทิ้งไว้ยังเต็มไปด้วยการแข่งขัน ตังค์ตังค์ถอนหายใจเบา ๆ “เธอคือคนที่แม่คุณเลือกใช่ไหมคะ” “ใช่” เขาตอบทันที “แล้วคืนนี้…” “เธอคือคำตอบของฉัน” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เวลาผ่านไปไม่นาน คิรากรถูกเชิญไปพูดคุยกับแขกคนสำคัญ ทิ้งให้ตังค์ตังค์ยืนอยู่เพียงลำพัง เธอพยายามวางตัวให้ดีที่สุด ยิ้มเมื่อมีคนมอง พยักหน้าเมื่อมีคนทัก แต่ลึก ๆ แล้วเธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกประเมินตลอดเวลา “อยู่คนเดียวเหรอครับ” เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นข้าง ๆ เธอหันไปมอง ชายหนุ่มในสูทดูดีคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล “ค่ะ” เธอตอบสั้น ๆ “ผมไม่เคยเห็นคุณมาก่อน” เขายิ้ม “ผมสนใจจะรู้จัก” น้ำเสียงนั้นฟังดูสุภาพแต่แฝงความเจ้าชู้ชัดเจน “ขอโทษนะคะ ฉัน” “ดื่มหน่อยไหมครับ” เขายื่นแก้วให้โดยไม่รอคำตอบ ตังค์ตังค์เริ่มอึดอัด “ไม่เป็นไรค่ะ” เธอพยายามปฏิเสธ แต่จังหวะนั้นเอง มือหนึ่งก็โอบเอวเธอจากด้านหลัง แรงดึงเบา ๆ ทำให้เธอถอยไปชนอกแข็งของใครบางคน “ยุ่งอะไรกับของของฉัน” เสียงทุ้มต่ำดังชัดข้างหู บรรยากาศรอบตัวเย็นลงทันที ชายคนนั้นชะงัก “ผมแค่” “งั้นก็พอ” คิรากรตัดบท สายตาคมกริบจ้องเขาจนอีกฝ่ายยิ้มแห้งแล้วถอยออกไปทันที ตังค์ตังค์หายใจแรงเล็กน้อย แขนที่โอบเอวเธอยังไม่ปล่อย “ท่านประธาน…” เธอเรียกเบา ๆ “จำไว้” เขากระซิบ “เธอเป็นของฉันตอนอยู่ที่นี่” หัวใจของเธอกระตุกแรง “มันก็แค่การแสดงไม่ใช่เหรอคะ” เธอถามกลับ คิรากรเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะก้มลงใกล้ “ก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้น” คำตอบนั้นทำให้เธอพูดไม่ออก ไม่นานนัก เสียงประกาศเรียกเขาขึ้นเวทีดังขึ้น คิรากรถอนมือออกช้า ๆ “อย่าไปไหน” เขาทิ้งคำสั่งไว้ก่อนจะเดินขึ้นเวที ตังค์ตังค์ยืนมองเขาอยู่เงียบ ๆ ชายคนนี้ในสายตาของคนอื่นดูสมบูรณ์แบบ แต่ในสายตาของเธอ เขาคือคนที่อันตรายที่สุด “เธอเก่งดีนะ” เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวชุดแดงกลับมาแล้ว “กล้าเข้ามาอยู่ตรงนี้” “บางทีโอกาสมันก็ไม่ได้เลือกคนค่ะ” ตังค์ตังค์ตอบเรียบ ๆ อีกฝ่ายยิ้มบาง “หวังว่าเธอจะรู้ว่าเกมนี้มันจบยังไง” “รู้ค่ะ” “งั้นก็อย่าพลาด” เธอกระซิบ “เพราะคนที่พลาด มักจะเสียทุกอย่าง” พูดจบเธอก็เดินจากไป เสียงปรบมือดังขึ้นเมื่อคิรากรลงจากเวที เขาเดินตรงมาหาเธอทันที “มีปัญหาไหม” “ไม่มีค่ะ” เธอตอบ “ดี” แต่ยังไม่ทันจะจบ บรรยากาศก็เปลี่ยนอีกครั้ง “คิรากร” เสียงผู้หญิงวัยผู้ใหญ่ดังขึ้น หญิงในชุดหรูยืนอยู่ไม่ไกล สายตาคมกริบของเธอมองมาที่ตังค์ตังค์โดยตรง หัวใจของตังค์ตังค์เต้นแรงขึ้นทันที “ไปกับฉัน” คิรากรพูดพร้อมยื่นมือมาอีกครั้ง เธอจับมันโดยไม่ลังเล ทั้งสองเดินเข้าไปหา สายตาของผู้เป็นแม่กวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “คนนี้เหรอ” “ครับ แฟนผม” คำตอบนั้นหนักแน่น “ชื่ออะไร” “ตังค์ตังค์ค่ะ” “ทำงานอะไร” “บัญชีค่ะ” ความเงียบกดลงมาทันทีก่อนที่อีกฝ่ายจะยิ้มบาง ๆ “ธรรมดาดี” คำพูดนั้นเหมือนมีดบาง ๆแต่ตังค์ตังค์ไม่ถอย “งั้นหนูคงต้องทำให้ตัวเองไม่ธรรมดาแล้วล่ะค่ะ” คำตอบนั้นทำให้คิรากรหันมามองเธอทันที แววตาเปลี่ยนไปผู้เป็นแม่ยิ้มบางกว่าเดิม “งั้นก็ลองดู” และในวินาทีนั้นเองตังค์ตังค์ก็รู้ว่าเธอไม่ได้แค่รับข้อเสนอแต่กำลังเข้าสู่เกมที่ไม่มีทางถอย มือของคิรากรบีบมือเธอแน่นขึ้นอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเพื่อเตือนหรือเพื่อยึดไว้จริง ๆแต่ที่แน่ ๆ คือตั้งแต่วินาทีนี้เธอไม่ใช่แค่พนักงานบัญชี แต่เป็น “ผู้หญิงของเขา” ต่อหน้าทุกคนและเกมนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น