ข่าว…มันไม่ใช่แค่ “เริ่ม”แต่มัน “กระจาย” ไปแล้วทั้งบริษัทตั้งแต่เช้ายังไม่ทันสิบโมงดีตังค์ตังค์ก็รู้สึกได้ทันทีตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามา..
สายตาหลายสิบคู่หันมามองพร้อมกันเหมือนเธอเป็นอะไรบางอย่างที่ทุกคนกำลังสนใจ
“…ปกติหน่อยสิ”
เธอพึมพำกับตัวเองพยายามเดินให้เหมือนทุกวันไม่ช้าไม่เร็วไม่หลบไม่รีบแต่ยิ่งเธอพยายามทำเหมือนไม่มีอะไร เสียงซุบซิบกลับยิ่งดัง
“นั่นไง…”
“ใช่จริงด้วย…”
“เมื่อวานเห็นกับตาเลยนะ…”
“จับมือกันกลางบริษัท…”
หัวใจเธอกระตุกแรงทันทีแต่เธอไม่หยุดไม่หันไปมองไม่แม้แต่จะเปลี่ยนสีหน้าทั้งที่ข้างใน…มันปั่นป่วนไปหมดแล้วเธอมาถึงโต๊ะนั่งลงเปิดคอมหน้าจอสว่างขึ้นแต่สมองเธอกลับว่างเปล่า
มือวางบนคีย์บอร์ด นิ่ง พิมพ์ไม่ออกเพราะทุกคำพูดที่ได้ยินมันยังวนอยู่ในหัวไม่หยุด
“ตังค์ตังค์”
เสียงหนึ่งดังขึ้นชัด นิ่งและไม่คุ้นเธอเงยหน้าขึ้นทันทีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ ข้างโต๊ะเธอรูปร่างดี แต
