กลางคืนของเมืองสว่างแต่เย็นตังค์ตังค์ยืนอยู่หน้ากระจกในห้องแต่งตัวชุดที่เธอใส่ไม่ใช่เธอคนเดิมเดรสสีดำเรียบแต่ดึงสายตาผมถูกปล่อยลงนุ่มแต่ดูนิ่งเหมือนคนที่ “ตั้งใจจะไม่อ่อนแออีก”เธอมองตัวเองในกระจกนิ่งก่อนจะสูดหายใจลึก
“…ไปให้จบ”
เสียงเบาแต่ชัดประตูห้องเปิดออกคิรากรยืนอยู่ตรงนั้นสายตาเขาหยุดทันทีที่เห็นเธอเงียบไปหนึ่งวินาทีก่อนจะเดินเข้ามาช้า ๆ
“…เธอแน่ใจ”
น้ำเสียงเขาต่ำไม่ใช่คำสั่งแต่คือความห่วงตังค์ตังค์พยักหน้า
“…นี่คือวิธีเดียวที่เร็วที่สุด”
เขานิ่งก่อนจะยื่นมือออกมาจับข้อมือเธอเบาแต่ไม่ยอมปล่อย
“…ถ้ามีอะไรผิดปกติ”
เขาพูดช้า ๆ
“…ออกมาทันที”
เธอมองมือเขาก่อนจะเงยหน้ามองเขา
“…นายจะอยู่ใช่มั้ย”
คำถามนั้นเบาแต่ลึกคิรากรไม่ตอบทันทีแต่บีบมือเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย
“…ฉันไม่ปล่อยเธอไปคนเดียว”
คำตอบนั้นทำให้หัวใจเธอนิ่งขึ้นนิดหนึ่งรถสีดำจอดหน้าตึกหรูแสงไฟสาดลงมาเหมือนเวทีที่มีคนรออยู่แล
