ความเงียบหลังจากทุกอย่างเกิดขึ้นมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้วตังค์ตังค์ยังยืนอยู่ที่เดิมตรงหน้าเขาระยะห่างที่เพิ่งหายไปตอนนี้กลับมาอีกครั้งแต่ความรู้สึกมันไม่ถอยตามหัวใจเธอเต้นแรงไม่ยอมช้าลงเหมือนร่างกายยังตามเหตุการณ์ไม่ทัน
คิรากรมองเธอนิ่งไม่ได้พูดอะไรทันทีเขาไม่เร่งไม่กด ไม่บีบแต่สายตานั้นมันชัดเจนพอแล้ว
ว่า “มันเปลี่ยนไปแล้ว”
“…ฉันกลับก่อนนะคะ”
เธอเป็นฝ่ายพูดเสียงเบากว่าปกติเหมือนต้องใช้แรงในการควบคุมตัวเองเขาไม่ได้ห้ามแค่พยักหน้าช้า ๆ
“…อืม”
คำตอบสั้น ๆแต่ทำให้เธอชะงัก
“…แค่นั้นเหรอ”
เธอเผลอถามออกไปโดยไม่ทันคิดคิรากรเลิกคิ้วเล็กน้อย
“…เธออยากได้มากกว่านี้”
เงียบเธอกัดปากตัวเองเบา ๆก่อนจะส่ายหัว
“…เปล่า”
แต่คำตอบนั้นมันไม่ตรงกับแววตาเธอเลยเขายิ้มบาง ๆ
“…งั้นก็กลับดี ๆ”
เธอพยักหน้าก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตูมือแตะลูกบิดแต่คราวนี้เธอหยุด
“…แล้วพรุ่งนี้”
เธอถามโดยไม่หันกลับ
“…เ
