ตอนพิเศษสุดท้ายและท้ายสุด

ค่ำ แสงไฟในห้องนุ่มลง เงียบ แต่ไม่เหงา ตังค์ตังค์นั่งอยู่บนโซฟา มองผู้ชายตรงหน้า “…นายมีอะไรจะพูดใช่ไหม” คิรากรยืนอยู่ ดูแปลกไป เงียบกว่าปกติ “…รู้ทันอีกแล้ว” เขายิ้มบาง ๆ “…ก็นายทำตัวน่าสงสัย” เธอกอดอก “…มีอะไร” เขาหายใจลึก เหมือนรวบรวมความกล้า “…ฉันไม่เก่งเรื่องพูด” “…รู้” “…แต่ฉันจะพูด” เงียบ เขาเดินเข้ามา หยุดตรงหน้าเธอ “…ตั้งแต่วันที่เธอเข้ามา” “…ชีวิตฉันเปลี่ยนหมด” เธอนิ่ง “…จากคนที่ไม่เคยสนใจใคร” “…กลายเป็นคนที่คิดถึงเธอทุกวัน” “…จากคนที่ไม่เคยกลัวเสียอะไร” “…กลัวเสียเธอที่สุด” หัวใจเธอสั่น “…จากคนที่ไม่เคยอยากหยุด” “…อยากหยุดที่เธอ” เงียบ น้ำตาเธอคลอ “…นาย…” “…ฉันอาจจะไม่ดีตั้งแต่แรก” เขาพูดต่อ “…เคยพลาด เคยทำให้เธอเจ็บ” “…แต่จากนี้” เสียงเขาหนักแน่นขึ้น “…ฉันจะไม่ทำอีก” เขาคุกเข่าลง เธอชะงัก “…เฮ้…” “…อย่าพูดแทรก” เขามองเธอ สายตาจริงจ