รถคันหรูเคลื่อนตัวเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางพื้นที่เงียบสงบ ไฟรอบบ้านเปิดสว่างราวกับรอใครบางคนกลับมา และวันนี้ คนคนนั้น…ไม่ใช่เขาคนเดียว ตังค์ตังค์นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ มือกำกระเป๋าแน่นจนปลายนิ้วซีด
“นี่มัน…บ้านคุณเหรอคะ”
“อืม”
คำตอบสั้นเหมือนเดิม แต่ยิ่งทำให้เธอรู้สึกกดดันมากขึ้น
“มันใหญ่เกินไปแล้วนะคะสำหรับคำว่า ‘ไปเจอแม่เฉยๆ’”
เขาหันมามองแวบหนึ่ง
“กลัว”
เธอรีบส่ายหน้า
“ไม่ได้กลัวค่ะ แค่…ยังไม่ชิน”
“เดี๋ยวก็ชิน”
คำพูดนั้นทำให้เธอหันขวับทันที
“เดี๋ยวอะไรนะคะ”
เขาไม่ตอบ แต่รอยยิ้มมุมปากมันบอกชัดว่า…เขาคิดอะไรบางอย่างไว้แล้ว รถจอดสนิท
คนขับลงมาเปิดประตูให้ ตังค์ตังค์ยังไม่ทันจะขยับ มือใหญ่ของเขาก็ยื่นมาจับมือเธอไว้
แน่น
“เดี๋ยวค่ะ!”
เธอกระซิบเสียงเบา พยายามดึงออก
“ยังไม่ถึงในบ้านเลยนะคะ”
“เริ่มตั้งแต่ลงรถ”
“แต่มัน”
เขากดมือเธอเบาๆ เป็นสัญญาณให้หยุดเถียง
“ยิ้ม”
