เช้าวันถัดมาออฟฟิศ เงียบ กว่าทุกวันไม่ใช่เพราะคนมาสายน้อยแต่เพราะ “บรรยากาศ”
มันแปลกไปตังค์ตังค์ก้าวเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟในมือสายตาเธอมองไปยังโต๊ะตัวเดิม
โดยอัตโนมัติ
คิรากรเขามาแล้วแต่...ไม่เหมือนเดิมเขานั่งทำงานนิ่งเหมือนทุกวันแต่ครั้งนี้เขาไม่มองเธอ
เลยหัวใจเธอกระตุกทันที
“…อะไรของเขา”
เธอพึมพำเบา ๆปกติแค่เธอเดินเข้ามาเขาก็ต้องมองแล้วแต่วันนี้ไม่มีไม่มีแม้แต่คำว่า “เช้า”…เธอนั่งลงที่โต๊ะพยายามไม่คิดพยายามทำงานแต่...มันเงียบเกินไปเงียบแบบเหมือนมีอะไรกำลัง “ขาด”ผ่านไปเกือบชั่วโมงไม่มีบทสนทนาไม่มีสายตาไม่มีอะไร
“…เออ ดี”
เธอกัดฟัน เบา ๆ
“ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ”
“นี่แหละที่เธอต้องการ”
แต่ทำไมมันรู้สึกแย่ขนาดนี้…ช่วงสายมีประชุม
ทุกคนเข้าห้องตามปกติตังค์ตังค์นั่งฝั่งเดิม
คิรากร นั่งหัวโต๊ะระยะห่างเท่าเดิมแต่ความรู้สึกไกล กว่าเดิม
“…เริ่มเลยครับ”
เสียงเขาเรียบมืออาชีพไม่มีอะไรหลุดไม่ม
