เช้าวันถัดมา
ฟ้าดูหม่นกว่าทุกวัน
ตังค์ตังค์นั่งเงียบอยู่หน้าร้าน
ไม่ได้พูดอะไร
ไม่ได้ยิ้มเหมือนเดิม
แม้คิรากรจะอยู่ข้าง ๆ
แต่ความรู้สึก
มันเหมือนมี “กำแพงบาง ๆ”
กั้นอยู่ระหว่างเขาทั้งสอง
“…ยังไม่หายคิดมากอีกเหรอ”
เสียงเขาเบา
เธอส่ายหัวนิด ๆ
“…ไม่รู้สิ”
“…ฉันพยายามไม่คิดแล้วนะ”
“…แต่มันก็ยัง…”
“…ยังไม่สบายใจ”
คิรากรเงียบไป
เขารู้ดี
ว่าความเชื่อใจ
มันไม่ได้สร้างในวันเดียว
“…งั้นวันนี้ฉันจะทำให้เธอสบายใจ”
เธอหันมามอง
“…ยังไง”
เขายังไม่ตอบ
แต่สายตา
มันจริงจัง
และเหมือน “ตัดสินใจอะไรบางอย่างแล้ว”
ยังไม่ทันที่บทสนทนาจะไปต่อ
“…เร็วดีนะ”
เสียงนั้น
ดังขึ้นอีกครั้ง
พิม
ยืนอยู่หน้าร้าน
เหมือนตั้งใจมา
ตังค์ตังค์นิ่งทันที
หัวใจเริ่มเต้นแรง
“…มีอะไรอีก”
คิรากรถามเสียงเรียบ
“…คุยกันหน่อย”
“…พูดตรงนี้”
พิมยิ้มบาง ๆ
“…แน่ใจเหรอ”
บรรยากาศ
ตึงทันที
ตังค์ตังค์รู้สึก
