ประโยคนั้นยังค้างอยู่ในหัวเธอ
“…ครั้งหน้า ฉันจะไม่ถามแล้ว”
มันไม่ใช่คำขู่
แต่มันคือ “คำเตือน”และที่น่ากลัวคือ…เธอรู้ว่าเขาทำจริงตังค์ตังค์กลับมาที่โต๊ะทำงานทุกอย่างดูปกติเสียงคีย์บอร์ดเสียงคนคุยเสียงโทรศัพท์แต่สำหรับเธอ…มันเงียบเกินไป
“…ตั้งสติ”
เธอบอกตัวเองอีกครั้งพยายามโฟกัสงานตรงหน้าเอกสารยังคงกองอยู่งบที่ต้องสรุปตัวเลขที่ต้องเช็คทั้งหมดคือ “สิ่งที่เธอควบคุมได้”ไม่เหมือนเขา
“…ตังค์ตังค์”
เสียงพี่ลินเรียกเธอเงยหน้าขึ้นทันที
“คะ?”
“โอเคขึ้นหรือยัง”
“…ดีขึ้นแล้วค่ะ”
เธอตอบแม้จะไม่จริงทั้งหมดพี่ลินพยักหน้าเบา ๆก่อนจะวางแฟ้มลงบนโต๊ะ
“งบตัวนี้ด่วน เดี๋ยวต้องส่งให้คุณคิรากร”
มือของเธอชะงักเล็กน้อย
“…ค่ะ”
ชื่อเขาแค่ได้ยินก็พอแล้วให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง
“เขาอยู่ห้องประชุมใหญ่”
พี่ลินพูดต่อ
“…ถ้าเสร็จแล้ว เอาไปให้ด้วยตัวเองนะ”
เธอเงียบแค่ไม่กี่วินาทีแต่พี่ลินก็สังเกตได
