56 ส่วนเกินในชีวิตเธอ
เมริษาลากอีริคเข้ามาในห้องพรางครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรต่อดี ตอนนี้ฝนตกหนักมาก หากปล่อยไว้ข้างนอกก็กลัวว่าจะมาตายที่หน้าห้องเธอ
“ฉันเห็นแก่ความเป็นมนุษย์ด้วยกันหรอกนะ”
เมริษาเดินไปหยิบกะละมังและผ้าขนหนูผืนเล็กออกมาแล้วเช็ดไปตามร่างหนาเพื่อลดไอร้อนในร่างกาย หากเขาฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ จะไล่กลับทันที และถ้าเขายังตามรังควานไม่หยุด เห็นทีคงต้องกลับไปอยู่กับวาสิตาเหมือนเดิม
นี่สินะที่เขาว่า...เวรกรรมตามทัน เห็นผลในชาตินี้จริงๆโดยที่เธอไม่ต้องลงมือทำอะไรเลย
ในระหว่างที่เมริษากำลังเช็ดตัวให้อีริค จู่ๆเขาก็เพ้อออกมาด้วยการพิษไข้กำลังรุมเร้าอย่างหนัก ร่างหนาสับกระส่ายไปมา เหงื่อกาฬไหลชุ่มทั่วร่าง
“มะ…เมย์ อย่าทิ้งพี่ไป ฮึก! กลับมาก่อน อย่าทิ้งพี่ไป” ในห้วงความฝันของอีริคยังคงนึกถึงวันที่เมริษาโดนยิงและกำลังจะสิ้นใจในอ้อมกอดของเขา ร่างเล็กแดงฉาดไปด้วยเลือด เขาร่ำไห้สะอึกสะอ
