34 ตามรังควานไม่หยุด
“อื้อ…” ร่างของอามีนาขยับตื่นในตอนเช้า อาการปวดจี๊ดที่บริเวณศีรษะกำเริบจนปวดร้าวไปทั้งขมับ ทำไมถึงได้ปวดหัวขนาดนี้นะ “อีริคข๋า”
หล่อนควานมือหาชายร่างสูงที่นอนกอดทั้งคืน แต่ก็พบกับความว่างเปล่า
“อีริค!”
อามีนาดีดตัวลุกขึ้น พบว่าตนยังนอนอยู่บนโซฟาที่เต็มไปด้วยขวดไวน์ แล้วอีริคหายไปไหน
“คุณอยู่ที่ไหนคะอีริค” หล่อนรีบหยัดกายลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางหัวเสีย เมื่อคืนหล่อนกับอีริคนอนอยู่บนเตียงด้วยกันไม่ใช่หรอ แล้วทำไมตื่นมาถึงยังนอนอยู่ที่เดิม
หรือว่าเมื่อคืนแค่ฝันไป?
“มีนาไม่ตลกนะคะอีริค คุณอยู่ที่ไหน ทำไมถึงทิ้งมีนาไปทุกเช้าเลย” หล่อนทำปากมุบมิบด้วยความชั่งใจ อย่างน้อยก็น่าจะอุ้มหล่อนไปนอนบนเตียงบ้าง ไม่ใช่ให้มานอนขดอยู่บนโซฟาแบบนี้ แล้วนี่เขาหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เท่าที่จำได้ก่อนหลับไปยังนั่งดื่มกับเขาอยู่เลย “นี่ยานอนหลับทำอะไรเขาไม่ได้เลยหรอ”
ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจแล้วว
