ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเรือนร่างเปลือยเปล่าของหมวยลี่ก็เดินออกมาจากห้อง ขาเล็กก้าวตรงไปหาคนที่นั่งก้มหน้าก้มตา เธอหยุดยืนข้าง ๆ ใช้เรียวนิ้วเคาะบนกระดาษสีขาวเบา ๆ เรียกให้อีกฝ่ายหันมามอง
ทันทีที่ค่ายเงยหน้าขึ้น เห็นผิวขาวเนียนไร้เสื้อผ้าของคนรักยืนอยู่ตรงหน้า เขาต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ความร้อนแล่นพล่านขึ้นมาจนต้องบังคับตัวเองให้ก้มกลับไปสนใจเอกสารตรงหน้าแทน เสียงถอนหายใจแรง ๆ จากร่างเล็กข้างตัวดังขึ้นอย่างรู้สึกขัดใจ
“ไม่สนใจเลยเหรอคะ” น้ำเสียงหวานยั่วยวน ใช้นิ้วเรียวกรีดกรายบนลำคอหนาแผ่วเบา
“ไปใส่เสื้อผ้าดี ๆ แอร์มันเย็น” ค่ายยังตอบเสียงเรียบทั้งที่กำลังกัดฟันแน่น
“ไม่ ลี่จะอยู่แบบนี้”
“ตามใจครับ”
“… จะทนได้แค่ไหนเชียว”
รอยยิ้มยั่วระบายบนใบหน้าหวานก่อนร่างเล็กจะหมุนตัวเดินไปนั่งบนโซฟานุ่มที่อยู่เยื้องโต๊ะทำงาน เป็นจุดที่สายตาคู่คมมองเห็นได้พอดิบพอดี เรียวขาค่อย ๆ อ้าออกช้า ๆ ปลายนิ้วแตะ
