ช่วงเกือบเที่ยงของวันใหม่ ทั้งสองร่างยังคงซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา หลังผ่านค่ำคืนอันยาวนานที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน
หมวยลี่ค่อย ๆ ขยับตัวเล็กน้อย แขนแกร่งของคนด้านหลังยังโอบรัดไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป
ทว่า ความรู้สึกหนึ่งที่สัมผัสได้ขึ้นมาทันทีที่ขยับ คือความแข็งขืนที่บดเบียดอยู่บริเวณก้อนกลม เสียดสีกับผิวเนื้อที่ไร้เสื้อผ้า
“ตื่นนานหรือยังคะ” เสียงหวานเอ่ยถามเบา ๆ ที่รู้ว่าเขาตื่นแล้ว ก็เพราะสัมผัสได้ถึงการขยับสะโพกของอีกฝ่ายช้า ๆ จากทางด้านหลัง
“เพิ่งตื่นก่อนหนูไม่ถึงห้านาที” เสียงทุ้มกระซิบตอบแนบข้างหู ลมหายใจอุ่นรดซอกคอ พร้อมฝ่ามือหนาเลื่อนซุกซนใต้ผ้าห่มมาบีบขยำความนุ่ม
“อ๊า~” เสียงหวานหลุดครางออกมาทันที เมื่อปลายนิ้วเขี่ยหยอกเย้าบนยอดดอกอย่างรู้จุด
ริมฝีปากหยักกดจูบเบา ๆ ที่หลังต้นคอ ก่อนเอ่ยเสียงพร่า “อีกรอบได้ไหม”
“แต่เมื่อคืน…”
“ไม่ได้ทำเกือบปี เฮียคิดถึงหนู” คำพูด
