หลังกินข้าวเสร็จ ร่างสูงลุกขึ้นยืนพร้อมกับเก็บจานบนโต๊ะ ก่อนหมวยลี่จะเอื้อมมือไปหวังจะช่วย แต่ถูกเสียงทุ้มเอ่ยห้าม
“ไม่ต้องครับ หนูไปนั่งรอนะ เดี๋ยวเฮียทำเอง”
หมวยลี่ไม่ได้เอ่ยค้านอะไร เพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ อย่างเชื่อฟัง รอยยิ้มอ่อนโยนของเขาทำให้หัวใจอบอุ่นขึ้น
ดวงตากลมมองตามแผ่นหลังกว้างที่ค่อย ๆ เดินหายเข้าไปในครัว เธอกำลังถามตัวเอง ว่าวันนี้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงเพราะเขาไปแล้วกี่ครั้ง
ร่างเล็กเดินมานั่งรออยู่บนโซฟา พลางเลื่อนโทรศัพท์ไปเรื่อย ๆ วันนี้ แม่และพ่อของเธอต้องกลับฮ่องกงแล้ว
เบอร์ที่โทรเข้ามาตอนทำกิจกรรม เป็นเบอร์ของแม่ ทำเอารู้สึกผิดเล็ก ๆ ในใจที่ไม่ได้รับสาย กว่าจะโทรกลับไปแม่ก็ถึงฮ่องกงแล้ว
“กลับฝรั่งเศสวันไหนเหรอคะ”
ใบหน้าหวานหันมาถามคนที่นั่งลงข้าง ๆ กันบนโซฟา พอร่างเล็กถามอย่างนั้น มุมปากที่เปื้อนรอยยิ้มก็พลันหายไปทันที ลมหายใจร้อนถูกพ่นออกมาแทน พร้อมแววตาที่หลุบต่ำล
