ขาเล็กหยุดลงตรงหน้าของคนที่นั่งอยู่บนขอบเตียง ค่ายยังคงก้มหน้า กดโทรศัพท์อยู่ โดยไม่แม้แต่จะเงยขึ้นมามอง หมวยลี่ไม่รู้ว่าเขากำลังคุยกับใคร แต่สิ่งที่แน่ใจคือ เขายังโกรธอยู่
“โกรธเหรอคะ”
“เปล่าครับ เฮียแก่แล้ว อายุห่างกับหนูตั้งสิบปี” ปากบอกว่าไม่ แต่คำพูดของเขากำลังบ่งบอกชัดเจนว่าถ้อยคำนั้นมันมีผลกระทบขนาดไหน และตอนนี้ก็ยังเอาแต่ก้มหน้า
หมวยลี่ไม่พูดอะไรต่อ เธอก้าวขาเข้าไปใกล้ ดึงโทรศัพท์ออกจากมือเขาแล้ววางไว้บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะค่อย ๆ ย่อตัวนั่งคร่อมลงบนตัก แม้ใบหน้าหล่อยังดูบึ้งตึง แต่แขนแกร่งก็เลื่อนมากอดเอวบางเอาไว้
“คนแก่ขี้งอน”
“อืม”
“คนแก่ ทำไมอึดจังเลยคะ” ปลายจมูกเล็กกดลงบนแก้ม เธอกำลังออดอ้อนเสียงหวาน และมันก็ได้ผล เขาไม่เคยใจแข็งกับเธอได้เลยจริง ๆ
“เฮียไม่ได้งอนหนู แค่หวง ยิ่งหนูบอกว่าเฮียแก่ก็ยิ่งหวง” หลังเอ่ยจบ เขาก็ฝังใบหน้าลงบนอกคู่สวย ก่อนจะเอ่ยต่อเสียงแผ่ว “อีกไม
