แต่ละประโยคที่ร่างเล็กพูดออกมา มันแทงลึกตรงอก ใบหน้าหล่อค่อย ๆ ชาวาบ ความรู้สึกผิดแล่นวูบเข้ามากลางใจ
เขารู้ดีว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ทุกคำที่พูดคือความจริง แต่เขากลับปล่อยให้ความหึงครอบงำจนกลายเป็นคนไม่มีเหตุผล
ร่างสูงลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ ก้าวขาเดินไปหยุดตรงหน้าคนตัวเล็กที่นั่งเงียบเหมือนจะร้องไห้ หัวใจแกร่งยิ่งถูกบีบแน่นเมื่อเห็นสีหน้าแบบนั้น
“หนู…เฮียขอโทษ”
ใบหน้าสวยเมินหนีไปทางอื่น เธอไม่ได้มีปัญหาอะไรกับความหึงหวงที่ค่ายเป็น แต่ในตอนนี้เขาเฉยเมยราวกับกำลังโยนความผิดให้ ทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ
“ลี่ครับ หันหน้ามาหน่อย”
คำขอไม่ได้ผล หมวยลี่ยังไม่ยอมหันหน้ากลับมา การที่เธอเป็นอย่างนี้ มันทำให้ค่ายหงุดหงิดตัวเอง หงุดหงิดที่เป็นคนทำลายช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ควรจะมีความสุขในวันสุดท้ายก่อนห่างกัน
“จะตีเฮียก็ได้ แต่อย่าเงียบได้ไหมครับ เฮียใจไม่ดีเลย”
“…”
“คนสวย”
“ลี่จะกลับฮ่อ
