“รอนานมั้ยคะ”
เตยหอมขึ้นมาบนรถที่คเชนทร์จอดรอไว้ด้วยข้าวของพะรุงพะรังแม้จะแบ่งบางส่วนให้ครอบครัวเอากลับไปบ้างแล้วก็ตาม แต่ระหว่างทางที่เดินมาก็ยังคงมีรุ่นน้อง เพื่อน และรุ่นพี่ทั้งที่รู้จักและไม่รู้จักตามมาให้ของขวัญวันเรียนจบตลอดทางจนเต็มมืออีกรอบแบบนี้
“ไม่นานครับ แล้วพ่อแม่กับพี่ชายหนูล่ะ”
คเชนทร์ตอบก่อนจะถามหาครอบครัวของเตยหอมที่กลับมารวมตัวกันในวันสำคัญของเจ้าตัววันนี้
“กลับบ้านไปแล้วค่ะ ฝากชวนพี่ไปกินข้าวที่บ้านพรุ่งนี้ด้วยค่ะ”
“โอเคครับ ว่าแต่เรียนจบแล้วยังไม่คิดจะเปิดตัวพี่สักทีเหรอครับ”
คเชนทร์แกล้งถามไม่จริงจังนัก เพราะจนป่านนี้เตยหอมก็ยังไม่ยอมเปิดเผยสักทีจนคเชนทร์เลิกเซ้าซี้มานานแล้ว วันนี้ก็เลยเป็นคนเดียวที่ไม่ได้ไปร่วมถ่ายรูปกับน้องด้วย แต่ก็ใช่ว่าจะน้อยใจเพราะเรื่องนี้มันกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ไม่เก็บมาใส่ใจกันอีกแล้ว ระหว่างเราแค่ได้ใช้เวลาด้วยกัน ได้มีความสุขที่ม
