2) คนในความลับ

“ทำไมช้าครับ” เสียงทุ้มเอ่ยถามทันทีที่เตยหอมก้าวขึ้นมาบนรถคันหรู ร่างบางเลื่อนตัวไปกดจูบลงบนแก้มของคนตัวโตอย่างเคยชินก่อนจะขยับมารัดเข็มขัดและตอบกลับด้วยรอยยิ้มขี้เล่น “มัวแต่ยืนฟังสาวๆหวีดพี่คเชนทร์คนหล่ออยู่ค่ะ” “เหรอครับ แล้วเค้าหวีดยังไงบ้าง” “พี่คเชนทร์หล่อมากอยากได้ค่ะ” “หนูก็ได้พี่ไปทั้งตัวทั้งใจแล้วนี่ครับ” “เตยหมายถึงแฟนคลับพี่ต่างหาก ไม่ใช่เตยสักหน่อยค่ะ” เตยหอมเบ้ปากใส่คนหล่อที่ยิ้มล้อเลียนอย่างหมั่นไส้ มือขาวยื่นไปบีบแก้มคนขี้หยอดหนึ่งทีจนได้เสียงหัวเราะกลับมา มือหนากอบกุมมือบางเอาไว้ไม่ยอมปล่อยก่อนจะกดจูบลงที่หลังมือขาวจนเตยหอมหน้าเห่อร้อนกับความอ่อนโยนนั่น “เรียกแด๊ดเหมือนเดิมสิครับ อยากเป็นแด๊ดหนู” คนไม่แก่แต่อยากเป็นแด๊ดเอ่ยออกมาด้วยดวงตาเป็นประกายระยับจนเตยหอมตาพร่ากับเสน่ห์ล้นเหลือนั่น อดไม่ได้จนต้องยื่นตัวไปโอบรอบคอหนาแล้วกดจูบที่ปากหยักแผ่วเบา ก่อนจะขยับไปกระซิบเสียงหวานที่ใบหูของอีกคน “ก็เป็นแด๊ดหนูคนเดียวอยู่แล้วนี่คะ ไม่ให้ไปเป็นของใครหรอก” “เด็กขี้ยั่ว” คเชนทร์บอกเสียงพร่าก่อนจะจับใบหน้าหวานมารับจูบดูดดื่มทันทีอย่างอดใจไม่ไหว “อื้อ พี่เชน” เตยหอมประท้วงเมื่อจูบนั้นยาวนานจนหายใจไม่ทัน “เรียกแด๊ดว่าไงนะครับ” “อือ แด๊ดขา” “เด็กดี” สิ้นคำชมนั่นเตยหอมก็ถูกบดจูบอีกครั้งอย่างเร่าร้อนจนตัวอ่อน ไม่รู้ตอนไหนที่คเชนทร์ย้ายฝั่งมาคร่อมเธอเอาไว้แบบนี้ กว่าจะรู้ตัวก็ถูกความช่ำชองของนายแบบตัวร้ายปลดกระดุมเสื้อออกไปจนหมด เผยอกอวบใต้บราสวยที่คเชนทร์ชอบนักหนาจนมองตาเยิ้ม “บนรถไม่ได้นะคะแด๊ด” “อยากลอง เห็นหนูในชุดนักศึกษาแล้วอยากกระแทกให้ร้องไห้” “แด๊ดโรคจิต อ้ะ” “แด๊ดยอมเป็นโรคจิตก็ได้ ถ้าได้เอาหนูตอนนี้”