ทั้งสองคนสบตากันด้วยสายตาที่ลึกซึ้งอยู่เนิ่นนานราวกับว่าในตอนนี้โลกทั้งใบมีเพียงแค่พวกเขาสองคนเพียงเท่านั้น ราฟาเอลพูดเป็นนัยเหมือนกับว่าให้หญิงสาวหลงลืมทุกอย่างไปบ้าง แล้วลองปล่อยตัวปล่อยใจไปตามอารมณ์ของตัวเองดูสักครั้ง
“ฉันต้องทำอะไร” เมื่อเห็นว่าบรรยากาศภายในห้องมันเงียบนานเกินไป เอวาจึงเอ่ยถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
“ก็ลองคิดดูว่าตัวเองควรทำอะไร” ชายหนุ่มไม่ได้ตอบกลับเพียงอย่างเดียว แต่เขายังอ้าขาออกกว้างพร้อมกับวงแขนแกร่งที่วางพาดไปบนพนักพิงทั้งสองข้าง ท่าทางของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวรับรู้ได้ทันที
ร่างอรชรยืนชั่งใจอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เธอจะก้าวเดินมาหาร่างกำยำที่นั่งอยู่บนโซฟาอย่างช้าๆ ดวงตาคมกริบจับจ้องมองทุกย่างก้าวของหญิงสาว เพียงแค่หญิงสาวเดินมาใกล้ๆ เขา โดยที่เธอยังไม่ได้ทำอะไรด้วยซ้ำ แต่ทว่าเลือดภายในกายของชายหนุ่มมันกลับสูบฉีดแรงจนเขาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองที่กำลังเต้นรัว
