"..น้อง" เธอร้องไห้หนักมากจนเหมือนจะไม่ได้สติเขาเลยรีบอุ้มออกมาปฐมพยาบาลข้างนอกก่อน ในห้องนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคุณหมอ แต่เขาคิดว่าครั้งนี้ท่านคงไม่กลับมาแล้วล่ะ ครั้งแรกที่ท่านกลับมาคงอยากจะพูดกับเขาก่อน
"พ่อ พ่อ คุณหมอคะ" แต่พอได้สติกลับมาอีกทีเธอก็ขอร้องอ้อนวอนคุณหมอให้ช่วยพ่อกลับคืนมาเหมือนครั้งแรก
"ฟังนะน้อง ท่านไปสบายแล้ว อย่าให้ท่านกลับมาทรมานอีกเลย" เขาได้แต่พูดปลอบและโอบกอดเธอไว้แต่ก็ถูกเธอดันหน้าอกออก
"ไม่!! พ่อต้องไม่ทิ้งฉันไปแบบนี้ พ่อไม่อยู่แล้วฉันจะอยู่กับใคร คุณหมอคะพ่อฉัน.." ดันตัวเขาออกไปก็เห็นว่าคุณหมอเดินออกมาจากห้อง ICU พอดี
"เราช่วยได้เท่านี้จริงๆ"
"พ่อ!!" ภาพทุกอย่างตัดไปมืดสนิทจนมารู้สึกตัวอีกทีเธอก็นอนให้น้ำเกลืออยู่บนเตียงผู้ป่วยแล้ว "พ่อ..." ความรู้สึกตอนที่เสียแม่ไปก็ถาโถมเข้ามา เพราะถ้าเธอเสียใจอะไรมากๆ ร่างกายก็จะอยู่ในภาวะช็อคจนหมดสติแบบนี้
"ทำใจดีๆ
