"หยุดนะคะ"
"แล้วใครล่ะยั่วก่อน"
"ก็ฉันคิดว่าคุณจะโกรธเรื่องที่ฉันเขวี้ยงโคมไฟใส่"
"รู้ว่าโกรธทำไมต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะ"
"ฉันโมโหนี่คะ แล้วทำไมคุณไม่หลบล่ะ"
"เราพูดเรื่องนี้กันแล้ว" เพราะเขาบอกเธอไปแล้วว่าทำไมถึงไม่หลบ
"ทีหลังถ้าฉันโมโหอีกคุณก็หลบได้เลยนะ"
"ไม่หลบ คุณจะได้หายโมโหและเป็นห่วงผมไง"
"ถ้าครั้งหน้าเป็นมีดล่ะ"
"ผมยอมตายถ้าคุณต้องการแบบนั้น"
"คุณนาคราช!"
"ผมรู้ว่าคุณไม่ทำหรอก" ขณะที่พูดเขายังคงคร่อมร่างของเธออยู่ และใบหน้าของทั้งสองก็อยู่ใกล้กันมาก
"ขะ คุณขยับออกก่อนสิคะ"
"ทำไมต้องหน้าแดงด้วย"
"คุณมองใกล้ขนาดนี้"
"คุณเขินผมเหรอ"
"ไม่ต้องพูดแล้ว"
"คุณเขินผมจริงๆ ด้วย"
"ก็บอกว่าไม่ต้องพูดไงคะ" ขณะที่พูดใบหน้าสวยหวานพยายามขยับหลบ "คุณ!" เห็นเขายังคงดื้อดึงขยับตามมือเรียวเลยผลักลำตัวเขาให้ล้มลงข้างๆ
"โอ๊ยซี๊ดด"
"คุณเป็นอะไรคะ"
"เปล่าไม่เป็นอะไร"
"ฉันทำคุณเจ็บอีกแล้
