“ลุงเพชร! ลุงเพชร! ลุงเพชรอยู่ไหนครับ” เพลิงตะวันเรียกหาลุงราวกับเด็กเสียขวัญ เมื่อผู้เป็นลุงไม่ขานรับ เขาก็เรียกหาน้ากระแต
“น้ากระแต! น้ากระแตครับ” เหมือนทั้งบ้านจะเงียบไปหมด แล้วเมียเขาล่ะ เมียเขามาที่นี่หรือยัง หรือมาแล้วและก็กลับไปแล้ว แล้วทำไมไม่มีใครปลุกเขา
“ลุงเพชร!” เพลิงตะวันตะโกนเรียกสุดเสียง จนเด็กรับใช้ต้องวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหา
“ลุงเพชรกับน้ากระแตไปไหน”
“เอ่อ...คุณๆอยู่สวนหลังบ้านค่ะ”
“ขอบใจ” เพลิงตะวันรีบเดินไปทางประตูหลังบ้าน เมื่อเปิดประตูออก สายตาคมก็มองไปทางศาลาแปดเหลี่ยมสีขาวหลังใหญ่กลางสวน เขาเห็นลุงเพชร น้ากระแต คุณวาทิต วาโย กระเต็น แต่ไม่เห็นเมียตัวเอง ขายาวก้าวเข้าไปหาอย่างเร่งรีบ เมื่อยกมือไหว้ทักทายพ่อตากับพี่เมียแล้วเขาก็ถามหาเมียทันที
“น้ำฝนล่ะครับ” ทุกคนพากันเงียบกริบ เหมือนต่างเกี่ยงกันที่จะตอบคำถามของเขา
“น้ำฝนไม่ได้อยู่ที่นี่” พอได้ยินคำตอบจากปากลุงเพชร
