“คุณราชันย์คะ คุณทำแบบนั้นได้ยังไง คุณรู้ไหมว่าการกระทำแบบนั้นมันน่าเกลียดแค่ไหน”
พราวเอ่ยขึ้นทันทีที่รถแล่นออกจากรั้วมหาวิทยาลัย น้ำเสียงสั่นด้วยความโกรธที่กลั้นไว้ไม่อยู่
ราชันย์หันมามองเพียงแวบเดียว สีหน้านิ่งเฉย นึกโมโหในใจแต่ก็ต้องเก็บไว้ไม่ต่างกัน
“น่าเกลียดยังไง”
“อาจารย์เธียรเป็นอาจารย์ของหนูนะคะ แล้วเขาก็แค่มีน้ำใจ เห็นว่าหนูตั้งใจเรียนก็เลยให้หนังสือหนูมาอ่านแค่นั้น แต่คุณกลับทำแบบนี้ มันทำให้หนูไม่กล้ามองหน้าอาจารย์เขาอีกเลยคุณรู้ไหมคะ”
พราวพูดเร็วขึ้น
“แล้วใครใช้ให้เธอมอง”
ราชันย์ตอบเรียบๆ
พราวนิ่งไปอึดใจ ก่อนจะถอนหายใจแรง
“คุณราชันย์คะ ชิ... ช่างเถอะค่ะ พูดไปคุณก็คงไม่เข้าใจอยู่ดี”
เธอส่ายหน้าอย่างละอา
รถเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่ราชันย์จะเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบนั้นลงราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูดก่อนหน้า
“แวะร้านไอศกรีม”
"ครัยนาย"
รพีตอบ
พราวหันมองเขาทันที
“ไม่แวะ
