“นึกยังไงขึ้นมาวะ ปกติไม่เห็นสนใจเรื่องพวกนี้เลยนี่หว่า”
ราชันย์เอนหลังพิงโซฟา พยายามรักษาน้ำเสียงและสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด
“ก็เห็นว่าพราวตั้งใจเรียนดี ผมเลยอยากช่วยสนับสนุน แค่นั้นเอง”
เตโชเหลือบมองแม่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างมีนัย
“ใช่เหรอวะ… ดูท่าทางไม่น่าใช่นะครับคุณแม่”
คุณหญิงจันทร์วาดหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันไปมองลูกชายคนเล็กด้วยสายตาหยอกล้อ
“นั่นสิ ตั้งแต่ได้คลองมหาวิทยาลัยมา แม่ว่าลูกดูเอ็นดูนักศึกษามากขึ้นหรือเปล่าราชันย์”
คำพูดนั้นทำให้ราชันย์นิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นจิบ หลบสายตาของทั้งสองคนอย่างแนบเนียน
แต่ถึงจะไม่พูดอะไรออกมา คนเป็นแม่กับพี่ชายก็รู้ดีว่าความเอ็นดูนั้น อาจไม่ได้ธรรมดาอย่างที่เจ้าตัวพยายามพูด
“ไม่เห็นจะเกี่ยวเลยครับแม่”
ราชันย์หันไปบอกผู้เป็นแม่ด้วยน้ำเสียงเรียบ ราวกับไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดในประเด็นนั้น
ยังไม่ทันที่ใครจะพูดอะไรต่อ ร่างบางของพราว
