“เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
ราชันย์เอ่ยเสียงต่ำ คิ้วเข้มขมวดแน่น ความสงสัยพุ่งขึ้นในอกพร้อมความรู้สึกงุนงง ที่จู่ๆคนที่เขากำลังตามหากลับมาโผล่ในบ้านของเขาซะงั้น สายตาคมยังคงจับจ้องใบหน้าขาวซีดของเด็กสาวตรงหน้าไม่ละสายตา
“สองคน…เคยเจอกันด้วยเหรอตะราชันย์”
คุณหญิงจันทร์วาดรีบเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าทั้งคู่ยืนนิ่ง มองหน้ากันราวกับโลกหยุดหมุน
พราวกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ก่อนจะตั้งสติเอ่ยออกมาด้วยเสียงแผ่วสั่น
“เอ่อ…คุณคือคุณราชันย์งั้นหรอคะ”
หัวใจของเธอกระหน่ำเต้นแรงราวกับจะหายใจไม่ทัน ความกลัวความสับสนถาโถมลงมาในอก
“ใช่ นี่คือคุณราชันย์ ลูกชายคนเล็กของฉัน”
คุณหญิงจันทร์วาดตอบเรียบๆ
“อะไรนะคะ…”
พราวอุทานเสียงแผ่ว ร่างเล็กแข็งค้างในทันที สมองว่างเปล่า ความจริงโถมกระแทกใส่อย่างไม่ทันตั้งตัว คนที่เธอพยายามลืม คนที่เธอไม่อยากเจอไปชั่วชีวิต กลับเป็นลูกชายของคุณหญิงจันทร์วาด
“มีอะไรหรือเปล่าพรา
