Chapter : 11
‘ลุงวีระกำลังเย็บรูก้นเรางั้นเหรอ?’
ใบหน้าของเอมี่บิดเบี้ยว การแสดงออกผ่านทางสีหน้าเป็นไปอย่างยากลำบาก ไม่แน่ใจว่าเธอกำลังมีความสุขหรือว่าเป็นทุกข์ ดวงตาที่ค่อนข้างเหลือกลอยของเธอจ้องมองวีระอย่างสับสน น้ำตายังคงไหลรินลงมาเป็นส่วนผสมระหว่างความยินดีและความเจ็บปวด
“ลุงคะหนูรู้สึกแปลก ๆ มันแบบว่า...จะทรมานก็ไม่ใช่จะรู้สึกดีก็ไม่เชิง...อึ๊ก! มันเหมือนกับตัวของหนูกำลังถูกแหวกออกจากด้านใน” ขณะที่เอมี่กล่าวเธอก็ต้องแบกรับความรู้สึกจุกเสียดในลำไส้ไปด้วย นั่นทำให้ความซาบซ่านในรูปแบบใหม่นี้แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย
วีระจ้องมองแข้งขาที่สั่นเทาของเอมี่พร้อมขยับสะโพกต่อไปอย่างพริ้วไหว อัดกระแทกย้ำ ๆ ซ้ำ ๆ โดยการเข้าสุดออกสุดเพื่อทิ่มแทงและกระชากอารมณ์ของเธอออกมา ยังเป็นเรื่องดีที่การสอดใส่นี้มีน้ำเชื้อของเขาที่ต่างเจลหล่อลื่นอยู่ทำให้การเคลื่อนไหวทุก ๆ ครั้งที่ทะลวงลึกเข้าไปเป็นไปอย่างลื่น
