คู่จิ้นหรือคู่จริงกันแน่

ไม่รู้ตัวจริง ๆ ว่าหลับไปนานแค่ไหน รู้เพียงแค่หลับสบายมาก ตื่นมาอีกทีก็มีผ้าห่มมาคลุมบนตัว พร้อมกับแสงไฟในห้องที่ดับสนิทคล้ายกับต้องการให้นอนหลับพักผ่อนได้มากที่สุด เจ้าของห้องก็ดันไม่อยู่ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วเนี่ย ฉันค่อย ๆ งัวเงียลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจไล่ความขบเมื่อย เมื่อกี้หลับสนิทราวกับซ้อมตาย คงเพราะใช้ร่างกายอย่างหนัก แต่ตอนนี้สบายตัวมาก ชาร์จแบตเต็มเปี๊ยะเลยละ “ไปไหนของเขานะ” ทันทีที่นึกขึ้นได้ว่าไม่เจอใคร ฉันก็เริ่มแปลกใจก่อนจะลุกขึ้นมาเปิดไฟให้แสงสว่างจ้าไปทั่วห้อง จากนั้นถึงได้แหงนหน้าขึ้นมองนาฬิกาเรือนแพงที่อยู่ติดผนังด้านบน “บ่ายสาม!” ดวงตาที่เคล้าความงัวเงียก่อนหน้านี้ถลนออกมาแทบกระเด็นออกจากเบ้า เมื่อพบว่าตนเองหลับกินเวลาไปอย่างยาวนาน และที่สำคัญ การประชุมเริ่มตั้งแต่สิบโมง ป่านนี้ในห้องประชุมคงเรียกหาฉันให้วุ่น ฉันไม่รีรอที่จะสางผมเผ้าลวก ๆ แล้วพุ่งตัวออกไปที่หน้าประต