“อื้อ…หมอ…”
เธอดิ้นขลุกขลิกใต้ร่างเขาแต่แทบขยับไม่ได้ หมอดึงชุดเธอออกจนหมด ไม่เหลือไว้แม้แต่ชิ้นเดียว
จากนั้นก็โน้มลงมา แล้วจ้องตากับเธอในระยะใกล้ สายตาของเขาดูแข็งกร้าวจนน่ากลัว ก่อนเอ่ยเตือนเธออีกครั้งช้าๆชัดๆ จนเมล์ลินขนลุกซู่
“คุณ…เป็น…ผู้หญิง…ของ…ผม…จำเอาไว้!!”
พูดจบเขาก็กัดเข้าที่ปากเธออย่างแรง
“อ๊ะ!!…ฮึก…”
เมล์ลินเจ็บจนน้ำตาไหล กลิ่นคาวเลือดเจืออยู่ในปาก กัดปากเธอจนเป็นแผลแต่เขาก็ยังไม่หยุด ยังซุกไซ้ขบเม้มแรงๆไปตามคาง ไล่ต่ำลงมาที่ลำคอ
“อื้อ…หมอคะ…ฮึก…”
เขาทั้งกัดทั้งดูดลากไล้ไปทุกส่วน แรงสลับเบาจนเป็นรอย และไม่ใช่แค่ที่เดียว แต่หลายที่จนตัวเธอแดงไปหมด เมล์ลินร้องไห้เงียบๆ บอกเขาแค่ว่าเธอเจ็บ แต่หมอไม่ได้ฟังอะไรเลย เหมือนเขาเมาจนขาดสติไปแล้ว
จ้วบ~จ้วบ~
“อ่า…ยังจะดื้อกับผมอีกมั้ย…”
หลังจากทำรอยจนพอใจ เขาก็เอ่ยสั้นๆอย่างผู้ชนะ เมล์ลินเบือนหน้าหนี ไม่อยากมองหน้าเขาด้วยซ้ำ
