บทที่ 3 ความจริงของพี่ชาย

บทที่ 3 ความจริงของพี่ชาย "พวกพี่จะให้ฉันยืนตรงนี้อีกนานไหมฉันเมื่อย ตอนนี้หิวด้วยช่วยโทรสั่งอาหารให้ฉันก่อน ส่วนเรื่องเสื้อผ้ามีให้ฉันยืมไหมถ้ามีก็รบกวนเตรียมน้ำอุ่นให้ฉัน อ๋อ... ฉันขอแช่ในอ่างอาบน้ำนะรู้สึกเมื่อยอยากผ่อนคลาย ถ้าทำไม่ได้ก็ไปตามแม่บ้านมา!" -__-! -__-! "เหี้ยไรเนี่ย-__-!" ทั้งสามคนกำลังยืนงงในสิ่งที่ฉันพูด จนหนึ่งในนั้นก้าวเดินออกมาและดูท่าจะเป็นคนที่ดูดีมีการศึกษาที่สุดในกลุ่ม "พี่ชื่อธามนะ พี่แค่อยากจะรู้ว่าก่อนหน้านี้มันเกิดอะไรขึ้นทำไมไอ้ดีแลนด์มันถึงหายหัวไป?" "ให้ฉันเข้าไปในบ้านพี่ก่อนได้ไหมฉันเมื่อย!" ทั้งสามเดินนำฉันเข้ามาในบ้านก่อนจะให้ฉันนั่งลงที่โซฟาราคาถูก ฉันไม่เคยนั่งโซฟาเบาะหนังโกโรโกโสพวกนี้เลย ทำไมไม่ส่งฉันไปให้ดูบ้านเศรษฐีมีเงินก็ไม่รู้ "พูดมาให้หมดว่าก่อนหน้านี้มันเกิดอะไรขึ้น" "ได้งั้นก็ตั้งใจฟังนะเพราะฉันจะเล่าแค่รอบเดียว ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยรู้ว่าที่บ้านมีปัญหาอะไรเพราะฉันใช้ชีวิตปกติ ไปเรียนไปเที่ยวกลับบ้านนอน พี่ดีแลนด์ก็ไม่ค่อยได้กลับบ้านเพราะต้องเดินทางไปทำธุรกิจที่ต่างประเทศ" "เหอะ!" "ใจเย็นไอ้คีมึงฟังก่อน น้องเล่าต่อเลย" "เมื่อไม่กี่วันมานี้พี่ชายฉันติดต่อกลับมาว่าจะกลับบ้าน พร้อมให้ของขวัญกับฉันด้วย ที่สำคัญจะพาพี่สะใภ้มาเปิดตัว" "เลวฉิบหาย!" "ไอ้เวย์!" "ตอนที่ฉันกลับมาเมื่อวานทุกอย่างมันก็ดูปกติ แฟนพี่ชายฉันก็สวยเป็นแอร์โฮสเตส พวกเรานั่งฉลองกัน จนกระทั่งฉันเริ่มรู้สึกมึนๆ กำลังจะขึ้นบ้านไปนอนแต่จู่ๆ ก็หมดแรงไปเสียก่อน ฉันจำอะไรไม่ได้เลยตื่นขึ้นมาอีกทีข้าวของในบ้านก็หายไปหมด เสื้อผ้าแบรนด์เนมกระเป๋าแบรนด์เนมของฉันไม่มีเหลือเลยสักชิ้นเดียว มีเพียงจดหมายที่แปะไว้หน้าตู้เย็นให้ฉันมาหาพวกพี่ที่นี่" ทั้งสามคนมองหน้ากันเหมือนพวกเขาจะไม่ค่อยพอใจกับสิ่งที่ฉันพูดออกมาสักเท่าไหร่ หรือเพราะอะไรก็ไม่รู้แต่สิ่งที่ฉันพูดมามันคือเรื่องจริง "เธอรู้ไหมว่าแฟนของพี่เธอมันคือเด็กเก่าฉัน ยัยนั่นเป็นแอร์โฮสเตสฉันไปเจอตอนบินไปเที่ยวญี่ปุ่น เมื่อก่อนยัยนั่นก็อยู่ที่นี่และพี่ชายเธอมันก็ไม่ได้ไปอยู่เมืองนอกเมืองนาอย่างที่มันบอกหรอก มันเองก็อยู่บ้านหลังนี้เหมือนกัน!" "ใช่เมื่อก่อนแพรวาเป็นแฟนของไอ้คี คบกันมาตั้ง 2ปีแล้ว พักหลังพวกฉันต่างทำธุรกิจส่วนตัวไอ้คีมันเปิดร้านสัก ได้ดูแลผับต่อจากพ่อมัน แรกๆ ทุกอย่างก็ดูไม่มีปัญหาอะไรแต่พักหลังแพรวาเริ่มไม่ค่อยตามไปช่วยงานมัน เลือกจะอยู่แต่ที่บ้าน... จนฉันกับไอ้หมอจับได้ว่าพี่ชายเธอเล่นชู้กับแฟนไอ้คี" "แล้วที่พี่ชายเธออยู่ที่นี่มันก็ไม่ได้อยู่ตัวเปล่าหรอก ก่อนหน้านั้นมันร่วมหุ้นกับพวกฉันทั้งหุ้นคลินิกของไอ้หมอ ร้านสักของไอ้คี รวมทั้งร้านอาหารของฉันด้วย" "แล้วเงินไปไหนหมดเป็นหุ้นส่วนกับพวกพี่ขนาดนี้ พี่ชายฉันติดการพนันหรือเปล่า?" ทุกคนเหมือนจะอึดอัดที่จะพูด จนสุดท้ายคนที่ชื่อธามก็เป็นฝ่ายอธิบายให้ฉันได้เข้าใจถึงสาเหตุ "มันไม่ได้ถือหุ้นมากมายอะไรนักหนาปันผลต่อเดือนก็ได้ไม่กี่บาท แค่พอประทังชีวิตมันนั่นแหละ เมื่อก่อนมันก็ดูมีเงินแต่เหมือนมันจะใช้เงินเกินตัวส่วนใหญ่ชอบไปเปย์ผู้หญิง ท่องเที่ยวจนไม่คำนึงถึงอนาคต ส่วนครอบครัวของเธอธุรกิจต่างๆ มันก็เปลี่ยนไปตามยุคตามสมัยคู่แข่งมีผุดขึ้นทุกวัน ไม่แปลกที่จะมีปัญหาเพราะพ่อกับแม่เธอก็เลือกที่จะอยู่ต่างประเทศ มีลูกชายที่เที่ยวเตร่ไปวันๆ สร้างภาพหลอกผู้หญิง แต่พี่ไม่คิดว่ามันจะทำร้ายน้องสาวตัวเองแบบนี้" ฟังแล้วอยากจะร้องไห้พี่ชายที่แสนดีของฉันสร้างภาพหลอกทุกคนมาโดยตลอด พ่อกับแม่จะรู้เรื่องนี้ไหมหรือรู้แต่ก็เลือกที่จะไม่พูดอะไร แล้วปล่อยให้ฉันต้องเผชิญชะตากรรมอยู่คนเดียว "ส่วนเรื่องที่มันอยากให้เธอมาอยู่ที่นี่ พี่พูดตรงๆ ว่าพี่ลำบากใจ พี่ไม่อยากให้เราอยู่เพราะมันจะมีปัญหาตามมาทีหลัง ค่าใช้จ่ายต่างๆ รวมทั้งชีวิตการเป็นอยู่ พวกพี่เป็นผู้ชายแล้วเราเป็นผู้หญิงเข้าใจที่พี่พูดไหม" "แล้วฉันจะไปอยู่ที่ไหนฉันมีต่างหูข้างเดียวไปจำนำมาได้แค่ห้าหมื่นบาท ไหนจะเรื่องเรียนของฉันอีก ค่าเทอมก็แพงถ้าต้องไปหางานทำฉันก็คงไม่ไหว" "แต่พี่เธอทำกับพวกฉันเอาไว้แสบมาก ต่อให้เธอจะไม่มีเงินติดตัวสักบาทพวกฉันก็ไม่ให้เธออยู่หรอก" อัคคีพูดออกมาอย่างหัวเสียสิ่ง ที่เขาเจอมามันเจ็บปวดมากและยากที่จะให้อภัย มันไม่ใช่แค่เรื่องผู้หญิงเขาไว้ใจพี่ชายเธอมากจนถูกยักยอกเงินที่ร้านไปหลายล้าน "ฉันก็เป็นแค่ครูถึงจะมีร้านอาหารแต่ที่พักพนักงานก็เต็มไปหมด ลองติดต่อญาติพี่น้องดูก่อนได้ไหม บางทีญาติพี่น้องอาจจะยื่นมือมาช่วยก็ได้" "ฉันจะติดต่อใครได้โทรศัพท์ก็ไม่มี เบอร์ญาติพี่น้องฉันก็ไม่มีสักคน อีกอย่างก่อนหน้านี้ครอบครัวฉันก็ไม่ได้สนใจญาติพี่น้องอยู่แล้ว" "ถ้าจะอยู่ที่นี่พี่ให้เราอยู่ได้แค่ชั่วคราว หาลู่ทางได้ค่อยย้ายออกไป เอาแบบนี้ดีกว่าถือว่าช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ที่กำลังลำบาก" "มึงมันก็พ่อพระตลอดกูอยากเลิกเป็นเพื่อนกับมึงฉิบหาย!" อัคคีลุกขึ้นก่อนจะเดินขึ้นชั้นสองของบ้าน จนเสียงฝีเท้ากระทบพื้นไม้ดังตึก ตึก ตึก "ไอ้เวย์มึงล่ะจะเอายังไง" "ก็แล้วแต่มึงถ้ามึงอยากให้อยู่ มึงก็เป็นธุระจัดการหาที่อยู่ใหม่ให้เด็กคนนี้ก็แล้วกัน" "อืม"