บทที่ 15
เวย์ : คาดคั้นข่มขู่
ผมกลับมาถึงบ้านผมยอมรับว่านอนไม่หลับจริงๆ ทั้งภาพทั้งความรู้สึกมันยังติดตาผมไม่หาย จนผมต้องเดินลงไปด้านล่างแกล้งเดินผ่านห้องนอนของนาเดียร์ เธอไม่ได้คุยโทรศัพท์ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น นอกจากเปิดเพลงโทรศัพท์กล่อมตัวเองให้นอน
เห็นแบบนี้ผมก็ไม่กล้าไปรบกวนอะไรเธอแล้ว รีบเดินกลับขึ้นมาข้างบน จนถึงเวลาที่ไอ้คีมันต้องเดินทางกลับมาบ้าน ผมจึงลงไปคุยกับมันและแกล้งแซวมันเรื่องนาเดียร์
วันนี้มันตื่นแต่เช้าไปซื้อโทรศัพท์รุ่นใหม่ แต่เสือกปากแข็งบอกว่าได้มาฟรี ที่ผมรู้ว่ามันตอแหลเพราะบินค่าใช้จ่ายมันโยนทิ้งไว้ในถังขยะ บทจะโง่ก็โง่ฉิบหายเลย
เช้าวันต่อมาผมไม่ได้เข้าไปดูอาการป่วยของนาเดียร์เลย ปล่อยให้ไอ้หมอมันจัดการไป เพราะตอนนี้ผมต้องรีบเดินทางไปโรงเรียนให้เร็วที่สุด เพื่อไปจับคนร้ายที่ว่าแอบวางยาผมกับอาจารย์คนอื่น
มาถึงนักเรียนที่เดินทางมาโรงเรียนแล้วกำลังเตรียมตัวทำเวร ร
